Loro Boriçi, legjenda e pavdekshme e futbollit shqiptar – #SiSot kujtojmë ikonën që shkroi historinë

SiSot Më 4 gusht 1922 lindi legjenda e futbollit shqiptar, Loro Boriçi – emri që u kthye në simbol të sportit kombëtar

Më 4 gusht 1922, në qytetin e Shkodrës, lindi një nga figurat më të mëdha që ka njohur ndonjëherë sporti shqiptar, Loro Boriçi, një emër që mbetet i gdhendur me shkronja të arta në historinë e futbollit. Ai nuk ishte thjesht një futbollist i talentuar apo një trajner i suksesshëm, por një personalitet që ndikoi në zhvillimin e futbollit shqiptar për dekada me radhë, duke u kthyer në një simbol të profesionalizmit, karakterit, disiplinës dhe dashurisë për fanellën.

Historia e tij me topin nisi shumë herët. Vetëm 14 vjeç, Loro Boriçi veshi për herë të parë fanellën e Vllaznisë së Shkodrës, duke debutuar në një ndeshje kundër ekipit “Dragoi” të Pogradecit. Që në paraqitjet e para, talenti i tij ishte i dukshëm. Ai spikaste për teknikën, elegancën në lojë, fuqinë fizike dhe inteligjencën taktike, cilësi që e bënë shumë shpejt një nga lojtarët më të admiruar në Shqipëri.

Me një gjatësi prej 1.87 metrash, Boriçi ishte një futbollist modern për kohën. Ai dominonte në duelet ajrore, zotëronte një goditje të fuqishme me të dyja këmbët dhe kishte një instinkt të jashtëzakonshëm për golin. Pikërisht për këtë arsye konsiderohet nga shumë studiues të sportit si një nga pionierët e futbollit modern shqiptar, një lojtar që ishte shumë përpara kohës së tij.

Emri i tij u bë shpejt sinonim i suksesit dhe spektaklit. Stadiumet mbusheshin për ta parë në aksion dhe tifozët brohorisnin emrin e tij me entuziazëm. Ai shkroi historinë me fanellën e Vllaznisë, më pas me Partizanin, si edhe me Spartakun e Tiranës, duke fituar respektin jo vetëm të tifozëve të ekipeve ku luajti, por të gjithë dashamirësve të futbollit shqiptar.

Një nga momentet më të paharrueshme të karrierës së tij ndodhi në vitin 1939, kur realizoi një arritje që edhe sot tingëllon e pabesueshme. Në ndeshjen mes Vllaznisë dhe Spartakut të Tiranës, Loro Boriçi shënoi tre gola në vetëm katër minuta, duke dhënë një demonstrim të jashtëzakonshëm të klasit dhe instinktit të tij si sulmues. Ky rekord u përmend për shumë vite si një nga paraqitjet më spektakolare në futbollin shqiptar.

Shkëlqimi i tij nuk kaloi pa u vënë re jashtë kufijve të Shqipërisë. Talenti i Boriçit tërhoqi interesin e disa klubeve europiane dhe në vitet e Luftës së Dytë Botërore ai veshi fanellën e klubit prestigjioz italian Lazio. Në Kupën e Italisë të vitit 1942, ai ishte titullar dhe kontribuoi në suksesin e skuadrës romake, përfshirë edhe fitoren në ndeshjen eliminatore ndaj Juventusit, një nga klubet më të mëdha italiane. Në një periudhë kur futbollistët shqiptarë rrallë arrinin të luanin jashtë vendit, kjo ishte një arritje historike dhe dëshmi e nivelit të tij të lartë.

Pas rikthimit në Shqipëri, Loro Boriçi vazhdoi të shkëlqente me fanellën e Partizanit, ku zhvilloi 152 ndeshje zyrtare dhe realizoi 68 gola, duke qenë një nga figurat kryesore të skuadrës dhe një nga sulmuesit më produktivë të kohës.

Por kontributi i tij nuk përfundoi me karrierën si futbollist. Pas tërheqjes nga fusha, ai iu përkushtua profesionit të trajnerit dhe vazhdoi të shkruante histori. Nën drejtimin e tij, Kombëtarja Shqiptare arriti një nga sukseset më të rëndësishme të futbollit shqiptar të asaj kohe, duke mposhtur Rumaninë, një ekip shumë më i favorizuar në arenën ndërkombëtare. Kulmi i punës së tij si trajner erdhi me fitimin e Kupës së Ballkanit, trofeu i vetëm ndërkombëtar i fituar ndonjëherë nga përfaqësuesja shqiptare e futbollit, një sukses që vazhdon të mbetet pjesë e historisë së artë të sportit tonë.

Në fund të vitit 1957, në moshën 35-vjeçare, Loro Boriçi vendosi t’i japë fund karrierës si futbollist aktiv. Megjithatë, largimi nga fusha nuk e zbehu aspak madhështinë e tij. Ai vazhdoi të ishte një figurë frymëzuese për brezat e rinj, një edukator dhe një ambasador i vlerave të sportit shqiptar.

Sot, dekada pas largimit të tij nga jeta, emri i Loro Boriçit mbetet sinonim i madhështisë së futbollit shqiptar. Stadiumi i qytetit të Shkodrës mban me krenari emrin e tij, si një homazh për njeriun që e ngriti futbollin shqiptar në një tjetër nivel dhe që frymëzoi mijëra të rinj të ndiqnin ëndrrën e tyre.

#SiSot, në përvjetorin e lindjes së tij, kujtojmë jo vetëm një golashënues të jashtëzakonshëm, por një ikonë kombëtare, një sportist model dhe një legjendë të pavdekshme, emri i së cilit do të jetojë përgjithmonë në historinë e sportit shqiptar.