PEMA E KALTËR.

ESE:

Ka një çast kur dëshira pushon së qeni dëshirë dhe bëhet gjendje e qenies, një temperaturë e fshehtë që ngjitet nga thellësia e trupit drejt mendjes dhe ia prish asaj rendin, logjikën, krenarinë. Pikërisht aty fillon pema e kaltër. Jo në tokë, jo nën një qiell të zakonshëm, por në atë hapësirë të errët midis vetmisë dhe etjes, ku njeriu nuk është më ai që tregon gjatë ditës, por ai që bëhet kur mbetet vetëm me mendimet e veta. Dhe atje sytë e tu shfaqen pa trokitur. Nuk më shohin. Më trazojnë. Më detyrojnë të kuptoj se vetmia ime nuk ka qenë kurrë bosh; ka qenë një dhomë e mbushur me dëshira të mbyllura, me porta që prisnin vetëm një vështrim për t’u hapur.

Ti nuk hyn në imagjinatë e veshur me fjalë. Vjen si lëkurë, si aromë, si frymë. Vjen në copëza të rrezikshme: harku i qafës, shpatullat e zhveshura, buzët që heshtja i bën më provokuese, gjoksi që nata vetëm sa e hamendëson, barku i zbuluar dhe kofshët ku drita ndalet sikur edhe ajo ka turp të vazhdojë më tej. Dhe unë kuptoj se erotizmi nuk banon tek ajo që zbulohet, por tek ajo që lihet përgjysmë. Fantazia është më e pangopur se syri. Ajo e merr një centimetër lëkure dhe ndërton prej tij një natë të tërë.

Sa e çuditshme është mendja kur dëshiron.

Ajo prek pa duar.

Zhvesh pa lëvizur asgjë.

Puth pa buzë.

Dhe mund të digjet nga një trup që ndoshta është kilometra larg.

Kjo është tirania e dëshirës: trupi mund të jetë vetëm, ndërsa mendja mund të jetë tmerrësisht pranë dikujt.

Prandaj kur sytë e tu takojnë vetminë time, diçka e egër zgjohet. Nuk është thjesht nevoja për afërsi. Është dëshira për të kaluar kufirin. Për të parë se çfarë ndodh kur dy heshtje afrohen aq shumë sa fillojnë të marrin frymë me të njëjtin ritëm. Kur buzët mbeten pranë buzëve dhe pikërisht mosprekja bëhet tortura më e ëmbël. Kur një dorë mund të zgjatet, por nuk zgjatet ende. Kur lëkura pothuajse e parandien prekjen përpara se ajo të vijë.

Aty sekondat bëhen të pamëshirshme.

Sepse pritja ka një erotizëm që përmbushja nuk e zotëron.

Përmbushja të jep përgjigjen.

Pritja të jep një mijë mundësi.

Dhe unë dua mundësitë.

Dua atë hapësirën e vogël midis nesh ku imagjinata çmendet. Dua heshtjen që rëndohet derisa duket sikur mund ta presësh me thikë. Dua të mos di nëse do të afrohesh apo do të largohesh. Sepse pasiguria e ndez dëshirën më shumë se siguria. Ajo që zotërojmë qetësohet; ajo që mund të humbasim bëhet obsesion.

Ndoshta pikërisht këtu dashuria fillon të ngatërrohet me urinë.

Dhe uria me frikën.

Dhe frika me kënaqësinë.

Psikologjia e eros-it është mizore: sa më shumë e dëshiron tjetrin, aq më shumë i dorëzon atij pushtetin për të të lënduar. Çdo afrim është një rrezik. Çdo puthje e imagjinuar përmban mundësinë e mungesës së saj. Çdo trup që dëshiron është një trup që një ditë mund të largohet. Prandaj pasioni nuk është vetëm zjarr; është edhe ankth. Nuk thotë vetëm “të dua pranë”. Në heshtje pyet: “po sikur të mos jesh?”

Dhe pikërisht kjo pyetje e ujit pemën.

Ajo rritet brenda meje.

Rrënjët i fut në pjesën më primitive të qenies, atje ku nuk ekzistojnë emrat, rregullat, premtimet. Degët i shtrin drejt mendjes dhe i mbështjell rreth çdo mendimi. Sa më shumë përpiqem ta krasit me arsye, aq më e egër bëhet. Sepse dëshira e mohuar nuk vdes; ndryshon formë. Bëhet ëndërr. Bëhet ankth. Bëhet poezi. Bëhet një emër që të vjen në mendje në orën më të papërshtatshme. Bëhet aromë e imagjinuar mbi jastëk. Bëhet një palë buzë që errësira i shpik më bukur sesa realiteti.

Dhe pema vazhdon të rritet.

E kaltër.

Gjithmonë e kaltër.

Sepse nuk dua të jetë e kuqe. E kuqja është shumë e dukshme, shumë e drejtpërdrejtë. E kuqja bërtet pasion. E kaltra hesht dhe të fundos. Është ngjyra e detit që të josh edhe kur e di se mund të mbytesh. Është ngjyra e qiellit që duket sikur mund ta prekësh, por largohet sa herë ngre dorën. Është ngjyra e largësisë.

Dhe ti je largësia ime më intime.

Paradoks i bukur: të ndiej afër pikërisht sepse nuk të kam plotësisht.

Ndoshta po të të zotëroja, magjia do të thyhej. Sepse njeriu ka një sëmundje të lashtë: shpesh dëshiron më fort atë që nuk mund ta mbajë. E paarritshmja ushqen fantazinë. Mungesa e bën tjetrin më të bukur. Dhe vetmia është skulptorja më e talentuar; ajo merr një kujtim, një vështrim, një copë lëkure të parë dikur dhe ndërton prej tyre një trup pothuajse hyjnor.

Por poshtë gjithë kësaj lakuriqësie të imagjinuar ekziston një lakuriqësi shumë më e rrezikshme.

Ajo e shpirtit.

Sepse mund të qëndrosh cullak përpara dikujt dhe përsëri të jesh i fshehur. Mund të japësh trupin dhe të ruash humnerën. Por të lejosh dikë të shohë etjen tënde, frikën, dobësinë, nevojën për t’u dëshiruar — kjo është zhveshja e vërtetë. Aty nuk ka më rroba për t’u hequr. Ka vetëm mbrojtje që bien.

Njëra pas tjetrës.

Derisa mbetesh përballë tjetrit pa asgjë përveç së vërtetës.

Dhe e vërteta është kjo: njeriu nuk kërkon vetëm një trup.

Kërkon të ndihet i paharrueshëm brenda një trupi tjetër.

Kërkon që dikush ta dëshirojë jo vetëm kur është i bukur, por kur është i dobët; jo vetëm kur flet, por kur hesht; jo vetëm kur qëndron, por edhe kur dridhet. Kërkon atë çast të pamundur kur kufiri midis “unë” dhe “ti” bëhet aq i hollë sa për disa sekonda vetmia humbet emrin.

Ndoshta prandaj dorëzohem.

Jo para trupit tënd.

Para mundësisë sate.

Para idesë se mund të ekzistojë një çast kur sytë e tu të më shohin deri në fund dhe unë të mos kem më nevojë të fsheh asgjë.

Atëherë le të jem cullak si shiu.

Le të bjerë krenaria.

Le të thyhet arsyeja.

Le të mbeten vetëm dy vetmi që afrohen dhe zbulojnë se gjithë jetën kanë kërkuar njëra-tjetrën pa e ditur.

Dhe nëse nga ajo përplasje lind dhimbje, le të lindë.

Nëse lind etje, le të mos shuhet.

Sepse ka dëshira që vdesin sapo plotësohen, ndërsa unë dua atë që vazhdon të jetojë edhe pasi nata mbaron. Dua nektarin që kullon ngadalë dhe e bën pritjen pothuajse të padurueshme. Dua valën që tërhiqet vetëm që të rikthehet më e madhe. Dua atë lloj afërsie ku edhe heshtja ka puls.

Dhe mbi të gjitha dua pemën.

Ta shoh të çajë retë e mia.

Ta shoh të ngrihet kryeneçe mbi arsyen.

Me rrënjë në vetmi.

Me trung në dëshirë.

Me degë në ëndërr.

Me fruta që askush nuk guxon t’i këpusë.

Pema e kaltër e një dashurie që nuk kërkon të jetë e qetë.

Sepse disa dashuri nuk vijnë për të na dhënë paqe.

Vijnë për të na trazuar aq thellë, sa pasi ikin prej nesh, ne të mos jemi më të njëjtët.

Dhe ndoshta kjo është forma më e egër e erotizmit: jo të dëshirosh të zotërosh trupin e tjetrit, por të dëshirosh që ai të hyjë aq thellë në psikikën tënde, sa edhe kur nuk është aty, të vazhdojë të të prekë.

Atëherë pema e kaltër nuk është më pemë.

Është plagë që lulëzon.

Është etje që refuzon ujin.

Është qiell i rrënjosur në mish.

Dhe është ajo pjesë e jona që, edhe pasi ka mësuar sa dhemb dëshira, përsëri ngre degët drejt saj dhe pëshpërit:

edhe një herë.