LOJA E NDYRË MBI KURRIZIN E NJË POPULLI TË VJEDHUR E TË LODHUR:

Shqipëria nuk po kalon thjesht një periudhë pakënaqësie.
Nuk jemi përpara një krize konjukturale, një dimri të vështirë ekonomik apo një skandali të radhës që do të harrohet me rotacionin e lajmeve.
Ajo çka po jetojmë është një përmbysje totale morale, shpirtërore dhe shoqërore.
Është kolapsi i një kontrate që nuk u firmos kurrë:
Por që u shit si premtim për 35 vjet me radhë:
Kontrata që puna të shpërblehet, që drejtësia të jetë e verbër, që shteti të jetë strehë dhe jo çetë grabitëse.
Kur sot dëgjon në sheshet e Tiranës, Durrësit, Elbasanit, Shkodrës, Vlorës, Korçës e në çdo cep të Shqipërisë:
Aty ku nuk ka më skenaristë partie, thirrjen e prerë, të thatë, pa asnjë zbukurim – “Rama në burg, Berisha në burg” – nuk po dëgjon një parullë.
Nuk po dëgjon një sllogan të prodhuar në zyrat e ftohta të PR-it me fonde Sorosi apo me para të pista ndërtimi.
Ti po dëgjon zhurmën e ashtit që thyhet.
Po dëgjon ulërimën e një populli të cilit i ka arritur thika jo më në kockë, por në palcë.
Është klithma e një kombi të lodhur nga loja e neveritshme e ndërrimit të maskave,
por jo të sistemit.
Ky popull është vjedhur në mënyrën më cinike të mundshme.
I është vjedhur e tashmja me koncesione:
I është vjedhur e ardhmja me borxhe:
Dhe i është vjedhur e shkuara duke i thënë se vuajtja e tij ishte tranzicion i domosdoshëm.

Anatomia e Një Shkatërrimi Sistematik:

Kjo revoltë nuk lindi nga hiçi.
Asnjë revoltë e vërtetë nuk lind nga hiçi.
Ajo është produkt i një dhune të përditshme, të institucionalizuar, që prek çdo qelizë.
Shëndetësia e Rrënuar:
Spitali Makth:
Na e shitën si arritje historike “shëndetësinë falas”.
Në realitet ndërtuan sistemin më të shtrenjtë në Europë:
Paguan taksa si në Europë, paguan siguracion si në Europë:
Dhe në fund duhet të shesësh lopën, tokën, apo të marrësh kredi me fajde vetëm për të blerë një stentë, një ilaç kimioterapie, apo një analizë që aparati i prishur prej vitesh në QSUT nuk e bën dot. Pacienti nuk është më njeri, është klient.
Është një njësi fitimi për rrjetin e klinikave private të miqve të pushtetit, për importuesit e ilaçeve, për sekserët me bluzë të bardhë.
Mjeku i ndershëm, ai që ka mbetur akoma, është i poshtëruar.
Paguhet sa një kamarier në Greqi, i mbingarkuar, i kërcënuar nga drejtorë militantë, dhe në fund i detyruar të zgjedhë mes korrupsionit për mbijetesë apo arratisjes.
Dhe ai ikën.
Dhe bashkë me të ikën e fundit shpresë që ky vend mund të shërojë plagët e veta.

Ekonomia e Fasades dhe Pensionet si Lëmoshë:

Ky është thelbi i maskaradës.
Në ekranet e televizioneve të kapura shohim Shqipërinë e kullave, e resorteve me 5 yje, e PPP-ve miliardëshe, e investitorëve strategjikë që nuk investojnë asnjë cent të vetin.
Në realitetin e tregut, nëna jote shkon të blejë domate dhe e gjen më shtrenjtë se në Mynih.
Qiraja në Tiranë është bërë si në Milano, por paga mbetet si në Bangladesh.
Dhe mbi këtë fasadë luksi, shtrihet turpi më i madh kombëtar:
Pensionet.
Si mund ta quash shtet një vend që i jep njeriut që ka punuar 40 vjet në minierë, në uzinë, në kooperativë, 150 euro në muaj?
Kjo nuk është pension, kjo është fyerje.
Është një deklaratë lufte ndaj dinjitetit.
Është thënia e hapur:
“Ti nuk na duhesh më.
Vdis në heshtje”.
Ndërsa oligarkët ndajnë me një firmë 20 milionë euro për një rrugë që shembet pas shiut të parë:
Gjyshja jonë numëron lekët për bukën dhe për tensionin.

Arsimi pa Vizion:
Kombi që Vret Trurin e Vet:

Një komb që nuk investon te shkolla, ka firmosur vetëvrasjen e tij.
Shkollat tona publike janë kthyer në godina të rrënuara ku mungon ngrohja, ku mësuesi paguhet për të heshtur dhe ku programi është më i vjetër se vetë mësuesit.
Universitetet tona, dikur tempuj, sot janë zyra punësimi partie.
Degët bazë – fizika, matematika, historia, albanologjia – po mbyllen se nuk ka studentë.
Sepse i riu shqiptar e ka kuptuar mesazhin e qartë të shtetit:
“Diplomë pa vlerë nuk të duhet.
Duhet tesera partie”.
Kemi krijuar një arsim që prodhon analfabetë funksionalë me diploma masteri, gati për Call Center:
Por jo për të ndërtuar një shtet.

Shpopullimi:
Gjenocidi i Heshtur:

Kjo është plaga që i mbyll të gjitha.
Kjo nuk është më emigracion.
Emigracioni ka shkaqe ekonomike.
Kjo është arratisje politike.
Është eksod biblik.
Shqipëria po zbrazet.
Fshatrat janë bosh.
Qytetet po mbahen vetëm nga të moshuarit dhe nga ata që presin vizën.
Mbi 1 milionë shqiptarë janë larguar në 10 vitet e fundit.
Ky nuk është dështim, ky është krim.
Është një projekt i vetëdijshëm:
Një popull i lodhur, i varfër dhe i pakët kontrollohet më lehtë.
Një vend pa rini nuk bën dot revolucion.
Prandaj ata nuk e ndalojnë shpopullimin, ata e administrojnë atë.
Sepse çdo i ri që ikën, është një votë më pak kundër tyre, një protestues më pak në shesh, një gojë më pak që kërkon llogari.

Sllogani që Vrau Bipoliarizmin dhe Tmerroi Kastën:

Për 35 vjet, loja ishte e thjeshtë dhe e ndarë në mënyrë perfekte.
Ishte si një ndeshje e stisur:
“Ti vjedh 4 vjet, unë bëj sikur të kundërshtoj 4 vjet”.
Populli u mbajt peng i dilemës së rreme:
Ose me ne, ose me ata.
Ose me hajdutin e sotëm, ose me hajdutin e djeshëm.
Sllogani “Rama në burg, Berisha në burg” është akti më i thellë politik i këtyre 35 viteve.
Ai nuk është thirrje për hakmarrje.
Është thirrje për barazi para ligjit.
Ai rrëzoi tabu-në më të madhe:
Se duhet të zgjedhim të keqen më të vogël.
Jo!
Populli tha se e keqja është bërë e pandashme.
Është një trup me dy koka.
Reality Check-u i sheshit është brutal dhe i vërtetë:
Njëra palë ka instaluar autokracinë e plotë.
Ka kapur çdo institucion, nga Këshilli i Ministrave te Këshilli Bashkiak i një fshati.
Ka shkatërruar drejtësinë duke e kthyer në vegël me porosi, ka vrarë konkurrencën me koncesione, ka betonizuar çdo pëllëmbë toke publike dhe e quan këtë “Rilindje”.
Pala tjetër, e cila duhej të ishte alternativa morale, e ktheu opozitën në bunker personal.
Për 10 vjet nuk rrëzoi dot asnjë qeveri, por mbajti peng çdo frymë të re opozitare që guxonte të dilte mbi kryetarin.
E përdori flamurin e opozitarizmit jo për të çliruar vendin, por për të mbrojtur familjen dhe pasuritë e veta nga drejtësia.
E mbajti peng PD-në si pronë private.
Dhe populli, më në fund, i pa të dy bashkë.
Dhe tha:
Mbaruat.
Cikli juaj historik, biologjik dhe moral ka mbaruar.
Nuk jeni më zgjidhja, jeni problemi.

Maskarada e Re:
Hienat e Diasporës dhe Revolucionarët e Instagramit:

Por pikërisht kur populli po gjente zërin e vet autentik, mbi skenë u hodhën ata që nuhasin gjakun e revoltës si hienat kufomën:
Oportunistët profesionistë.
Dhe pjesa më e neveritshme e këtij cirku është ajo e “përfaqësuesve të diasporës”.
Le ta themi troç:
99% E këtyre lëvizjeve janë mashtrime.
Janë faqe Facebook-u me 3000 ndjekës të blerë, me një kryetar, një nënkryetar dhe një vulë të bërë te një dyqan fotokopjesh në Londër.
Ata nuk përfaqësojnë askënd.
Diaspora e vërtetë është ajo grua në Itali që pastron shkallë 12 orë në ditë dhe dërgon 200 euro në muaj në Kukës.
Është ai djalë në Francë që punon në lavazh dhe mban gjallë 5 anëtarë familjeje në Dibër.
Është ai shofer kamioni në Gjermani që dërgon lekët për ilaçe prindërve pensionist në Shkodër.
Ajo diasporë nuk ka kohë për emisione në Facebook.
Ajo diasporë është e lodhur, e vjedhur dhe e tradhtuar dy herë:
Një herë nga shteti që e përzuri, dhe një herë nga këta sekserë që i përdorin emrin.
Kemi “Revolucionarët e Vikendit”.
Burra 50-vjeçarë me xhaketa të shtrenjta, që jetojnë prej 25 vitesh në Zvicër, që nuk e dinë sa kushton një biletë urbani në Tiranë, që nuk kanë paguar kurrë drita në Shqipëri:
Zbresin nga avioni i Wizz Air-it të premten, hipin në podium të shtunën, bërtasin “o popull i shtypur”, bëjnë 3 video Live në Facebook, 10 foto për Instagram me flamur, dhe të dielën në darkë janë sërish në avion për t’u kthyer në rehatinë e shtetit social perëndimor.
Ky është turizëm politik.
Ky është prostitucion patriotik.
Dhe pas tyre qëndrojnë parazitët e partive të reja.
Çdo parti e re pa asnjë votë, pa asnjë ide, pa asnjë degë:
Ka krijuar “degën e diasporës”.
Pse?
Sepse diaspora është mburojë e përsosur.
Nëse e kritikon, je “kundër bashkimit kombëtar”.
Është ambalazhi perfekt për të fshehur faktin që je thjesht një listë emrash për të marrë 2 mandate në zgjedhjet e ardhshme:
Dhe për t’u bërë sërish pjesë e pazarit.
Kjo grabitje e revoltës është më e rrezikshme se vetë regjimi.
Sepse regjimi e shtyp revoltën me dhunë, këta e vrasin nga brenda duke i vjedhur shpirtin.

Udhëkryqi:
Pastrim Rrënjësor apo Riciklim i Plehrave?

Jemi në një moment historik.
Ose kjo revoltë do të institucionalizojë një standard të ri moral, ose do të përfundojë si çdo herë tjetër:
Me ndërrimin e një kaste hajdutësh me një kastë tjetër më të pangopur, më hipokrite, me anglisht më të mirë.
Ndryshimi nuk vjen duke ndërruar shoferin e autobusit të prishur.
Duhet ndërruar autobusi.

Sheshi i takon qytetarit, jo partisë.
Asnjë flamur partie, asnjë logo e re me ngjyra të bukura, asnjë “lëvizje e diasporës” nuk duhet të lejohet të privatizojë dhimbjen e njerëzve.
Protesta duhet të mbetet e pa-pronë.
E askujt dhe e të gjithëve.
Sapo një parti e merr pronësinë, ajo vdes.

Diaspora nuk ka nevojë për përfaqësues, ka nevojë për të drejta.
Diaspora nuk ka nevojë për 20 kryetarë që flasin në emër të saj.
Ka nevojë për 2 gjëra konkrete:
Të drejtën e votës aty ku jeton, pa u endur nëpër konsullata si lypsarë, dhe mundësinë që kapitali i saj ekonomik dhe mendor të investohet në Shqipëri pa i kërkuar 50% ortaku i pushtetit.
Jo spektakël, por instrumente ligjore.

Redaksia: Window Media:Llogaridhënia ose vdekja.
Ky popull duhet të mësojë të jetë i pamëshirshëm.
Jo i dhunshëm, por i pamëshirshëm moralisht.
Duhet të kërkojë llogari nga kushdo që prek pushtetin, qoftë i vjetër, i ri, i ardhur nga Tirana apo nga diaspora.
Pa llogaridhënie, ne thjesht po ndërrojmë emrat në dosjet e SPAK-ut, por jo fatin e vendit.
Koha e shpëtimtarëve ka mbaruar.
Nuk ka më “burra të fortë”, nuk ka më “profesorë të ndritur” që vijnë me valixhe nga jashtë për të na shpëtuar.
Nuk ka më “Amerika do ta zgjidhë” apo “Europa do të na marrë në qafë”.
Ka vetëm ne.
Populli i lodhur, i vjedhur, i poshtëruar:
Por që më në fund po kupton se askush nuk do të vijë ta shpëtojë.
Ose do të pastrojmë vetë shtëpinë tonë nga themelet, me rrënjë e me degë, ose do të vazhdojmë të jetojmë në këtë teatër të neveritshëm ku ne paguajmë biletën, ne rrihemi në skenë, dhe ata marrin duartrokitjet dhe paratë.
Revolta nuk është festë.
Është proces i dhimbshëm pastrimi.