Shqipëria nuk ka më kohë për mashtrime politike – Populli është lodhur, ndërsa disa kërkojnë të ndërtojnë karrierë mbi revoltën e tij.

Ka raste në historinë e një kombi kur revolta nuk lind nga një ngjarje e vetme. Ajo nuk shpërthen brenda një dite, nuk organizohet me një thirrje në rrjetet sociale dhe nuk ndizet nga një fjalim politik. Revolta lind ngadalë, vit pas viti, kur zhgënjimi grumbullohet, kur premtimet kthehen në gënjeshtra të përsëritura dhe kur qytetarët ndihen të braktisur nga ata që duhet t’u shërbejnë.

Shqipëria duket se po kalon pikërisht një moment të tillë.

Për shumë qytetarë, nuk është më çështje se kush është në pushtet dhe kush është në opozitë. Nuk është më debati klasik mes të majtës dhe të djathtës. Është lodhja me një mënyrë të të bërit politikë që, sipas tyre, ka prodhuar më shumë konflikte sesa zhvillim, më shumë propagandë sesa rezultate dhe më shumë interesa partiake sesa interes kombëtar.

Prandaj, për shumë protestues, sloganet si “Rama burg, Berisha burg” shprehin refuzimin e një modeli politik të ndërtuar ndër vite dhe jo domosdoshmërisht mbështetjen për një alternativë të caktuar.

Qytetarët nuk po kërkojnë vetëm ndryshim emrash.

Ata po kërkojnë ndryshim sistemi.

Ata po kërkojnë fundin e një cikli politik që, sipas tyre, ka konsumuar besimin e njerëzve.

---

Shqiptarët janë lodhur duke dëgjuar se ekonomia po ecën mirë, ndërkohë që shumë familje përpiqen çdo muaj të përballojnë faturat.

Janë lodhur duke dëgjuar premtime për shëndetësi moderne, ndërsa shumë pacientë ankohen për mungesa dhe vështirësi.

Janë lodhur duke dëgjuar se arsimi është prioritet, ndërsa shumë të rinj largohen sapo diplomohen.

Janë lodhur duke dëgjuar se pensionistët do të jetojnë me dinjitet, ndërsa shumë prej tyre numërojnë çdo qindarkë për ilaçe dhe ushqime.

Janë lodhur nga korrupsioni që perceptohet si një problem i vazhdueshëm.

Janë lodhur nga lufta politike që nuk mbaron kurrë.

Janë lodhur nga premtimet që ndryshojnë vetëm datën.

Dhe mbi të gjitha…

Janë lodhur duke parë fëmijët e tyre të largohen.

---

Shpopullimi nuk është vetëm një statistikë.

Është drama më e madhe kombëtare.

Është fshati pa fëmijë.

Është shkolla që mbyllet.

Është shtëpia ku kanë mbetur vetëm dy të moshuar.

Është nëna që pret telefonatën e djalit nga Gjermania, Italia apo Anglia.

Është babai që sheh nipërit vetëm përmes ekranit të telefonit.

Një vend nuk varfërohet vetëm kur humbet para.

Ai varfërohet kur humbet njerëzit.

Dhe Shqipëria prej vitesh po humbet pikërisht pasurinë e saj më të madhe: njerëzit.

---

Në këtë klimë zemërimi, qytetarët kanë të drejtë të protestojnë.

Kanë të drejtë të kërkojnë llogari.

Kanë të drejtë të kërkojnë drejtësi.

Kanë të drejtë të kërkojnë ndryshim.

Por pikërisht këtu lind edhe një shqetësim.

Sa herë populli ngrihet në këmbë, dalin njerëz që përpiqen të bëhen pronarë të revoltës.

Papritur dëgjojmë deklarata në emër të diasporës.

Papritur organizohen takime.

Papritur mbahen fjalime.

Papritur shpallen lëvizje.

Papritur flitet për parti të reja.

Papritur disa sillen sikur miliona shqiptarë që jetojnë jashtë vendit u kanë dhënë një mandat për t’i përfaqësuar.

Por diaspora nuk është pronë private.

Diaspora nuk është vulë legjitimiteti.

Diaspora nuk është një turmë që pret një lider.

Diaspora është miliona shqiptarë me mendime, bindje dhe përvoja të ndryshme.

Ka njerëz që punojnë në ndërtim.

Ka mjekë.

Ka profesorë.

Ka sipërmarrës.

Ka studentë.

Ka pensionistë.

Ka familje që sakrifikojnë çdo ditë për të ndihmuar të afërmit në Shqipëri.

Askush nuk mund të flasë në emër të të gjithëve.

---

Në demokraci është krejtësisht legjitime që kushdo të krijojë një lëvizje apo parti politike.

Por po aq legjitime është edhe pyetja e qytetarëve:

A po lindin këto nisma nga një vizion për Shqipërinë, apo po përpiqen të përfitojnë nga zemërimi i momentit?

Kjo është një pyetje politike dhe morale që meriton debat.

Sepse historia shqiptare ka treguar se jo rrallë figura të reja kanë premtuar ndryshim, por kanë përfunduar duke përsëritur të njëjtat zakone që dikur i kritikonin.

Prandaj qytetarët kanë arsye të kërkojnë transparencë, program, përgjegjësi dhe llogaridhënie.

---

Populli nuk ka nevojë për shpëtimtarë.

Ka nevojë për institucione.

Nuk ka nevojë për heronj politikë.

Ka nevojë për drejtësi që të veprojë njësoj për të gjithë.

Nuk ka nevojë për fjalime të zjarrta.

Ka nevojë për rezultate.

Nuk ka nevojë për njerëz që shfaqen vetëm kur ndizet revolta.

Ka nevojë për njerëz që punojnë edhe kur kamerat janë fikur.

---

Shqipëria nuk ka luksin të humbasë edhe një brez tjetër.

Çdo vit që kalon pa reforma të thella, pa ekonomi më konkurruese, pa institucione më të besueshme dhe pa shpresë për të rinjtë, është një vit që shton emigracionin dhe pakëson besimin.

Ndryshimi nuk do të vijë vetëm duke ndërruar emrat në krye të partive.

Ndryshimi do të vijë vetëm kur politika të kuptojë se pushteti nuk është pronë, por përgjegjësi.

Dhe se qytetarët nuk janë dekor për fushata, por arsyeja pse ekziston shteti.

Nëse revolta e sotme do të shfrytëzohet për interesa personale, Shqipëria rrezikon të humbasë edhe një mundësi për ndryshim.

Por nëse zëri i qytetarëve dëgjohet me seriozitet, nëse kërkesat e tyre trajtohen me përgjegjësi dhe nëse çdo nismë politike matet me ide, integritet dhe program e jo me protagonizëm, atëherë kjo periudhë mund të shënojë fillimin e një kulture të re politike.

Në fund, pyetja nuk është vetëm kush do të vijë në pushtet.

Pyetja është nëse Shqipëria do të vazhdojë të prodhojë të njëjtin model politik me fytyra të ndryshme, apo më në fund do të ndërtojë një politikë që i shërben qytetarit dhe jo vetvetes.

Sepse një popull që ka humbur durimin nuk kërkon më premtime.

Kërkon përgjegjësi.

Kërkon dinjitet.

Kërkon drejtësi.

Dhe mbi të gjitha, kërkon një Shqipëri ku brezat e ardhshëm të zgjedhin të jetojnë, jo të largohen.

Redaksia: Window Media: