E gjithë Shqipëria është në flakë!

Digjen pyjet. Digjen malet. Digjen kullotat. Rrezikohen shtëpi, bagëti, prona dhe jetë njerëzish. Zjarrfikës, punonjës të shërbimeve pyjore, efektivë, banorë dhe vullnetarë përballen me temperatura përvëluese, tym dhe flakë.

Ndërsa një pjesë e Shqipërisë lufton me zjarrin, një pjesë tjetër lufton për fotografinë më të bukur të zjarrit!

Ky është absurdi.

Mijëra fotografi.

Qindra video.

Transmetime live.

Komente pa fund.

Ekspertë të emergjencave të prodhuar brenda pesë minutash në Facebook.

Politikanë që akuzojnë.

Militantë që mbrojnë.

Qytetarë që shajnë.

Dhe në mes të gjithë kësaj zhurme, zjarrfikësi vazhdon të luftojë me flakën.

Me fytyrën të nxirë nga tymi.

Me rrobat të lagura nga djersa.

Me mushkëritë të mbushura me tym.

Me orë të tëra në terren.

Ndërsa ti, nga tavolina e lokalit, me shishen e birrës përpara, shikon malin që digjet në ekran dhe jep leksione se si duhet shuar zjarri!

Mjaft me këtë hipokrizi!

Nëse ke kohë të bësh dhjetë fotografi, ke kohë të pyesësh ku mund të dërgosh një arkë ujë.

Nëse ke para për birrën e tretë, mund të blesh disa shishe ujë për njerëzit në terren.

Nëse ke makinë për të shkuar deri pranë zonës së zjarrit vetëm për të bërë video, mund ta përdorësh atë makinë për të transportuar ndihma në një pikë të autorizuar grumbullimi.

Nëse ke mijëra ndjekës dhe mund të bësh thirrje për klikime, përdore atë audiencë edhe për solidaritet.

Sepse Shqipëria sot nuk ka nevojë për spektatorë.

Ka nevojë për njerëz.

Nuk ka nevojë për poza.

Ka nevojë për ndihmë.

Nuk ka nevojë për patriotizëm me tastierë.

Ka nevojë për solidaritet në terren.

Dhe po, shteti duhet pyetur fort.

Ku janë kapacitetet?

Ku janë investimet në emergjencat civile?

Ku është parandalimi?

Ku janë pajisjet moderne?

Ku është mirëmbajtja dhe kontrolli i territoreve me rrezik?

Pse çdo verë presim që mali të marrë flakë dhe vetëm atëherë kujtohemi se ekzistojnë zjarrfikësit?

Nuk mund të mbështetemi pafundësisht te heroizmi individual.

Një shtet serioz nuk ndërton sistemin e emergjencave mbi sakrificën e zjarrfikësit. E ndërton mbi parandalimin, pajisjet, personelin, koordinimin dhe reagimin e shpejtë.

Por ndërsa përgjegjësia institucionale duhet kërkuar deri në fund, ekziston edhe përgjegjësia jonë si shoqëri.

Ku janë kompanitë e mëdha?

Ku janë bizneset që mbushin ekranet me reklama?

Ku janë supermarketet?

Ku janë shoqatat?

Ku janë organizatat?

Ku janë njerëzit që çdo ditë na tregojnë në rrjete sociale sa patriotë janë?

Sot është dita ta tregoni patriotizmin pa flamur në Facebook.

Dërgoni ujë.

Dërgoni ushqime.

Ofroni transport.

Ndihmoni familjet e prekura.

Pyetni bashkitë dhe strukturat e emergjencave se çfarë nevojitet konkretisht.

Mos u futni në zonat e rrezikut pa autorizim dhe mos pengoni ekipet që punojnë, por gjeni mënyrën për të qenë të dobishëm.

Sepse solidariteti nuk është fotografi.

Solidariteti është veprim.

Dhe ka ardhur koha të ndalojmë edhe një ves tjetër të shëmtuar: shndërrimin e fatkeqësisë në spektakël.

Një mal që digjet nuk është sfond për TikTok.

Një shtëpi e rrezikuar nuk është material për të mbledhur klikime.

Një zjarrfikës i rraskapitur nuk është dekor për fotografinë tënde.

Një familje që pret me frikë nëse flaka do t’i arrijë pronën nuk është “content”.

Është fatkeqësi.

Dhe fatkeqësia kërkon respekt.

Sot mund të digjet mali i dikujt tjetër.

Nesër mund të jetë fshati yt.

Sot mund të rrezikohet shtëpia e një të panjohuri.

Nesër mund të jetë shtëpia jote.

Dhe atë ditë nuk do të të duhen 10 mijë “like”.

Do të të duhet dikush të vijë të të ndihmojë.

Prandaj, para se të ngrini telefonin për fotografinë e radhës, ngrini një arkë me ujë.

Para se të shkruani statusin e radhës, pyesni ku nevojitet ndihmë.

Para se të jepni leksione nga lokali, mendoni për njeriun që në atë moment po qëndron disa metra larg flakëve.

SHQIPËRIA PO DIGJET!

Dhe historia nuk do të pyesë sa foto publikuam.

Do të pyesë:

KUSH LUFTONTE ME FLAKËT?

KUSH NDIHMOI?

KUSH MBANTE UJIN?

Dhe kush qëndroi larg, me telefonin në njërën dorë dhe birrën në tjetrën, duke bërë sehir mbi fatkeqësinë e të tjerëve.

MJAFT ME SEHIR!

MJAFT ME FOTO!

MJAFT ME PATRIOTIZËM FACEBOOK-U!

Nëse ke një shishe ujë, jep një shishe ujë.
Nëse ke mundësi të ndihmosh, ndihmo.
Nëse ke një zë publik, përdore për të mobilizuar njerëzit.

Sepse zjarri nuk shuhet me statuse.

ZJARRI SHUHET ME PUNË, MJETE, UJË, ORGANIZIM DHE SOLIDARITET.

Sot nuk na duhen spektatorë.

SOT NA DUHEN NJERËZ!