BERTI ÇOKU PËR WINDOW MEDIA:
“NGA PD-ja LARGOHESH, NGA PARIMET JO:
KOHA DO TË TREGOJË KUSH PUNOI PËR DEMOKRACINË DHE KUSH PËR POSTET

Intervistë e Window Media me Berti Çokun:

Ka dorëheqje që mbyllin thjesht një funksion:
Dhe ka dorëheqje që hapin një debat shumë më të madh për mënyrën se si funksionon një forcë politike.
Rasti i Berti Çokut i përket kategorisë së dytë.
Pas një rrugëtimi të gjatë në Partinë Demokratike, me përgjegjësi në strukturat partiake, administrimin zgjedhor, pushtetin vendor dhe organizimin e diasporës, Çoku ka vendosur të largohet nga funksionet e tij.
Por pas tij nuk qëndron një histori e ndërtuar vetëm mbi një titull.
Në deklaratën e dorëheqjes, ai rendit një angazhim që kalon nëpër disa etapa të PD-së:
Anëtar i Kryesisë së Degës 9, sekretar për marrëdhëniet me qeverisjen vendore, kryetar, nënkryetar dhe anëtar KZAZ-je në procese të ndryshme zgjedhore.
Kandidat për kryetar dege, nënkryetar i Njësisë Bashkiake 9 në Tiranë, koordinator i PD-së në Lombardi dhe anëtar i Këshillit Kombëtar.
Pra flasim për një njeri që e njeh politikën jo vetëm nga tribunat:
Por edhe nga terreni, strukturat, administrimi zgjedhor dhe puna organizative.
Dhe pikërisht këtu lind pyetja:
Çfarë ndodh me një parti kur njerëz me një histori të tillë arrijnë në përfundimin se duhet të largohen?
Në deklaratën e tij, Berti Çoku lë një fjali që tingëllon edhe si paralajmërim:
“Koha do të tregojë se kush ka punuar për parimet dhe kush ka punuar vetëm për postet.”
Në këtë intervistë të zgjeruar për Window Media, Berti Çoku flet për rrugëtimin e tij në PD, dorëheqjen, meritokracinë, Sali Berishën, demokratët e thjeshtë, diasporën dhe atë që mund të vijë më pas.

INTERVISTA – WINDOW MEDIA:

Z. Çoku, pas kaq shumë vitesh në Partinë Demokratike, pse pikërisht tani vendosët të largoheni?
Berti Çoku:
Sepse vjen një moment kur qëndrimi në një funksion nuk është më shërbim ndaj bindjeve, por kompromis me ndërgjegjen.
Nuk u zgjova një mëngjes dhe vendosa të largohem.
Kam reflektuar gjatë.
Kam kaluar shumë vite në PD.
Kam parë fitore, humbje, momente të vështira, përplasje dhe ringritje.
Kam punuar kur kishte poste, por edhe kur nuk kishte asgjë për të marrë.
Prandaj vendimi im nuk është kundër historisë sime.
Është në mbrojtje të saj.

Ju keni mbajtur shumë përgjegjësi.
Çfarë përfaqëson për ju gjithë ky rrugëtim?

Nuk dua që historia ime politike të lexohet si një listë funksionesh.
Funksioni është vetëm titulli.
Pas tij janë net pa gjumë, zgjedhje, komisione, debate, takime, njerëz, përgjegjësi dhe shumë orë pune që nuk shfaqen në asnjë CV.
Kam qenë kryetar KZAZ-je në vitin 2009 dhe 2011, nënkryetar në 2013, anëtar në 2015.
Kam punuar në komisione zgjedhore, kam qenë në drejtimin e Degës 9, në qeverisjen vendore dhe më pas në organizimin e diasporës.
Për mua kjo nuk është CV.
Është një pjesë e jetës sime.

Keni qenë edhe kandidat për kryetar dege dhe thoni se humbët me vetëm dy vota.
Ju ka mbetur peng?

Jo.
Në demokraci duhet të dish edhe të humbasësh.
Dy vota janë dy vota.
Problemi fillon atëherë kur gara nuk respektohet, kur kontributi harrohet ose kur njerëzit fillojnë të mendojnë se rruga drejt përgjegjësisë nuk kalon nga puna, por nga afërsia me dikë.
Unë nuk kërkoj kompensim për një garë të humbur.
Kërkoj që gara të ketë kuptim.

Pse në deklaratën tuaj theksuat kaq fort se nuk keni punuar për poste?

Sepse sot politika shqiptare është mbushur me njerëz që e matin veten me karrigen që kanë.
Unë dua të jem i qartë:
Posti nuk më ka bërë demokrat.
Dhe humbja e postit nuk ma heq bindjen.
Nëse një njeri është me një parti vetëm për sa kohë ka funksion, ai nuk ka pasur bindje.
Ka pasur kontratë interesi.
Unë kam pasur bindje.

Atëherë pse largoheni nga një parti ku thoni se keni besuar kaq shumë?

Sepse të besosh te një ide nuk do të thotë të pranosh çdo gjë që bëhet në emër të saj.
Partia nuk është fe.
Kryetari nuk është i pagabueshëm.
Struktura nuk është mbi kritikën.
Nëse shoh diçka që nuk përputhet me demokracinë, meritokracinë apo dinjitetin, kam detyrimin të flas.
Përndryshe do të tradhtoja pikërisht parimet për të cilat kam punuar.

Mendoni se PD-ja nuk po e respekton meritokracinë?

Mendoj se meritokracia duhet të jetë shumë më e fortë.
Një parti që pretendon të qeverisë Shqipërinë duhet të jetë shembull në mënyrën si trajton njerëzit e saj.
Nuk mund të kërkosh administratë me meritë dhe brenda partisë të krijosh perceptimin se afërsia vlen më shumë se puna.
Nëse kontributi nuk ka peshë, njerëzit një ditë lodhen.
Dhe kur largohen njerëzit që kanë punuar, partia nuk humbet vetëm një emër.
Humbet memorie, eksperiencë dhe besim.

A ndiheni i pavlerësuar z. Çoku?

Nuk dua ta kthej këtë në histori personale.
Çështja është shumë më e madhe se Berti Çoku.
Nëse problemi do të ishte vetëm posti im, zgjidhja do të ishte shumë e thjeshtë:
Më jep një funksion dhe unë hesht.
Por unë nuk dua këtë.
Dua që çdo demokrat që punon, nga njeriu më i thjeshtë i seksionit deri te Këshilli Kombëtar, të dijë se puna e tij ka vlerë.

Ju ishit anëtar i Këshillit Kombëtar.
Pse të largohesh kur je brenda një prej strukturave të rëndësishme të partisë?

Sepse titulli nuk është gjithçka.
Mund të jesh anëtar i një strukture të rëndësishme dhe përsëri të arrish në përfundimin se mënyra e funksionimit nuk përputhet me atë që beson.
Unë nuk dua një emër në listë.
Dua që anëtarësia dhe strukturat të kenë peshë reale.

Çfarë përgjegjësie ka lidershipi i PD-së?

Çdo drejtues mban përgjegjësi për organizatën që drejton.
Kjo është ABC-ja e politikës.
Nuk mund të marrësh vetëm meritën kur gjërat ecin mirë dhe të thuash se përgjegjësinë e kanë të tjerët kur gjërat shkojnë keq.
Por kritika ime nuk është personale.
Unë kërkoj një sistem ku lidershipi dëgjon strukturat dhe strukturat dëgjojnë anëtarësinë.

Po Sali Berisha?
Si e shihni raportin tuaj me të pas dorëheqjes?

Unë nuk kam nevojë të mohoj dje atë që kam respektuar.
Kam respekt për historinë dhe kontributin e Sali Berishës.
Por respekti për një figurë politike nuk është çek i bardhë.
Në demokraci mund të respektosh dikë dhe njëkohësisht të mos jesh dakord me mënyrën se si funksionojnë gjërat.
Madje, nëse ke respekt të vërtetë, duhet të jesh në gjendje të thuash edhe atë që nuk pëlqehet.

Në deklaratë shkruani:
“Koha do të tregojë kush ka punuar për parimet dhe kush vetëm për postet.”
Për kë e kishit?

Për të gjithë.
Edhe për mua.
Koha është gjykatësi më i mirë.
Le të shohim kush vazhdon të punojë edhe kur nuk ka post.
Kush vazhdon të mbrojë atë që beson edhe kur nuk ka privilegj.
Dhe kush zhduket sapo i hiqet karrigia.
Atëherë do të kuptojmë kush kishte parime dhe kush kishte vetëm interesa.

Ju keni qenë koordinator i PD-së në Lombardi.
Si e shihni mënyrën se si partitë shqiptare e trajtojnë diasporën?

Shpesh diaspora kujtohet në kohën e zgjedhjeve.
Kërkohen votat. Kërkohet mobilizimi. Kërkohet salla plot. Kërkohet fotografia.
Por diaspora nuk duhet të jetë sfond për politikanët që udhëtojnë nga Tirana.
Ajo ka profesionistë, sipërmarrës, intelektualë, punëtorë dhe njerëz që kanë ndërtuar jetë në sisteme demokratike europiane.
Diaspora nuk kërkon dekoratë. Kërkon përfaqësim.

A mendoni se partitë shqiptare kanë frikë nga një diasporë e organizuar?

Nuk e di nëse kanë frikë.
Por duhet ta kuptojnë se koha kur diaspora trajtohej vetëm si burim remitancash dhe votash po mbaron.
Kur njerëzit organizohen, ata fillojnë të kërkojnë llogari.
Dhe politika tradicionale nuk është gjithmonë komode me qytetarin që kërkon llogari.

Më 26 shtator në Milano pritet një takim i rëndësishëm i diasporës.
Çfarë përfaqëson ai për ju?

Për mua nuk duhet të jetë një tjetër takim ku bëjmë fotografi, flasim bukur dhe më pas secili kthehet në shtëpi.
Duhet të prodhojë organizim.
Synimi është që aty të ngrihet Grupi Nismëtar, i cili më pas të marrë përgjegjësinë për fazën tjetër.
26 shtatori duhet të jetë fillimi i punës, jo fundi i një aktiviteti.

Pra po flasim për një projekt që pas Milanos synon të vazhdojë drejt krijimit të një partie të re?

Po.
Ky është drejtimi i procesit.
Pas ngritjes së Grupit Nismëtar duhet të vazhdojë puna organizative, programore dhe juridike për krijimin e forcës së re politike dhe formalizimin e saj në Tiranë.
Nuk dua ta shesim si diçka që juridikisht ekziston përpara se të jetë krijuar.
Por synimi politik është i qartë:
Procesi nuk mbaron në Milano.

Janë ndërmarrë hapa konkretë juridikë?

Janë zhvilluar konsultime me avokat për procedurat që do të duhet të ndiqen.
Kjo është mënyra serioze.
Nëse do të kërkosh shtet ligjor nesër, duhet ta respektosh ligjin që në ditën e parë të organizimit tënd.
Partia nuk ndërtohet me një status në Facebook.
Kërkon statut, procedurë, dokumentacion, organizim dhe përgjegjësi.

A po krijoni një parti të diasporës kundër partive ekzistuese?

Nuk do ta shihja kështu.
Nëse ndërtohet një forcë e re, ajo nuk duhet të jetë parti hakmarrjeje.
Nuk ndërton të ardhmen duke kaluar gjithë ditën duke luftuar me të shkuarën.
Diaspora mund të jetë një shtysë shumë e rëndësishme, por projekti duhet t’u drejtohet shqiptarëve brenda dhe jashtë vendit.

Çfarë duhet ta dallojë partinë e re?

Nëse bëjmë të njëjtat gjëra dhe vetëm ndryshojmë logon, kemi humbur kohën.
Duhet meritokraci reale.
Garë. Transparencë. Mandate. Llogaridhënie.
Dhe mbi të gjitha, njerëzit duhet të kenë të drejtën të kundërshtojnë drejtuesin pa u trajtuar si armiq.
Një parti ku askush nuk guxon t’i thotë kryetarit “jo” nuk është e fortë.
Është e frikësuar.

Kush duhet ta drejtojë këtë forcë?

Nuk duhet të fillojmë nga emri.
Ky ka qenë një nga problemet e politikës shqiptare.
Fillojmë me kryetarin dhe pastaj ndërtojmë partinë rreth tij.
Duhet ta bëjmë anasjelltas.
Ndërtojmë rregullat. Programin. Strukturën. Garën.
Pastaj njerëzit zgjedhin drejtuesin.
Partia duhet të ketë kryetar. Kryetari nuk duhet të ketë parti.

A do të kandidonit për një funksion drejtues në partinë e re?

Nëse një ditë ka një proces demokratik dhe njerëzit mendojnë se mund të jap kontribut, çdo përgjegjësi diskutohet.
Por nuk po largohem nga një parti për të negociuar një karrige në një tjetër.
Nëse ky do të ishte motivi, gjithë ajo që po them për meritokracinë do të ishte hipokrizi.

Çfarë raporti duhet të ketë forca e re me PD-në dhe PS-në?

As vasalitet dhe as urrejtje.
Mbështet atë që është në interes të vendit.
Kundërshton atë që është kundër interesit publik.
Shqipëria ka vuajtur shumë nga mendësia:
“Ose me mua, ose armiku im.”
Duhet ta thyejmë këtë kulturë.

Po demokratët që mund ta shohin largimin tuaj si tradhti?

Nuk kam asnjë fjalë të keqe për demokratët e thjeshtë.
Kam punuar me ta. Kam luftuar politikisht me ta.
Kam ndarë fitore dhe humbje me ta.
Por dua t’u them diçka:
Partia nuk është më e madhe se ndërgjegjja juaj.
Të mendosh ndryshe nuk është tradhti.
Të kërkosh meritokraci nuk është tradhti.
Të kërkosh demokraci brenda një partie demokratike nuk mund të jetë tradhti.

A prisni që njerëz të tjerë të ndjekin të njëjtën rrugë?

Secili vendos vetë.
Unë nuk mbledh dorëheqje.
Dhe nuk dua të krijoj një projekt të ri duke festuar problemet e një partie tjetër.
Nëse dikush vjen, duhet të vijë sepse beson te ajo që duam të ndërtojmë.
Jo sepse është i zemëruar që nuk mori një post diku tjetër.
Ky dallim është themelor.

Çfarë u thoni shqiptarëve që thonë:
“Edhe një parti tjetër?
Shqipëria ka mjaft parti”?

Kanë të drejtë të jenë skeptikë.
Shqipëria nuk ka nevojë për një logo më shumë.
Nuk ka nevojë për një kryetar më shumë.
Nuk ka nevojë për një seli më shumë.
Ka nevojë për një standard tjetër.
Nëse nuk arrijmë ta sjellim këtë standard, atëherë nuk kemi arsye të kërkojmë besimin e askujt.

Çfarë do t’u thoni shqiptarëve që do të jenë në Milano më 26 shtator?

Mos ejani për të dëgjuar një fjalim.
Ejani për të marrë pjesë.
Mos ejani për një fotografi.
Ejani me ide.
Mos ejani për një kryetar.
Ejani për të ndërtuar rregulla.
Nëse ngrihet Grupi Nismëtar, ai duhet të jetë fillimi i përgjegjësisë.
Sepse më 27 shtator fillon puna e vërtetë.

26. Nëse do ta përmblidhnit dorëheqjen tuaj me një fjali, cila do të ishte?

Shumë thjesht:
Nuk po largohem nga parimet e mia; po largohem pikërisht sepse dua t’u qëndroj besnik atyre.
Posti përfundon. Funksioni përfundon. Mandati përfundon.
Por njeriu duhet të jetë në gjendje të shohë veten në pasqyrë dhe të thotë:
Nuk e shita bindjen për një karrige.
Dhe unë dua ta kem gjithmonë këtë mundësi.

Z. Çoku ju falënderojmë që ju ndatë të shkuarën dhe të ardhmën tuaj politike me lexuesit dhe ndjeksit tanë.
Ju urojmë suksese.
Respekte për ju dhe ju uroj suksese medias tuaj.

MBYLLJE:

Intervista e Berti Çokut për Window Media nuk është vetëm rrëfimi i një dorëheqjeje.
Është rrëfimi i një njeriu që, sipas historisë politike që vetë paraqet, ka kaluar nga strukturat e Degës 9 te administrimi i proceseve zgjedhore, nga qeverisja vendore te organizimi politik në Lombardi dhe deri te Këshilli Kombëtar i Partisë Demokratike.
Një rrugëtim i tillë nuk fshihet me një firmë dorëheqjeje.
As nuk mund të reduktohet në një debat për një post.
Çoku largohet duke mbrojtur një tezë të fortë:
Se besnikëria ndaj një partie nuk mund të kërkojë heshtjen e individit dhe se merita duhet të peshojë më shumë se afërsia me pushtetin politik.
Por prej këtij momenti fillon edhe prova e tij.
Sepse është më e lehtë të identifikosh problemet e një organizate që po lë pas sesa të ndërtosh një organizatë të re pa ato probleme.
Në Milano, më 26 shtator, synohet ngritja e Grupit Nismëtar.
Pas kësaj pritet të nisë faza e organizimit që synon të çojë drejt krijimit dhe formalizimit në Tiranë të një force të re politike.
Ndërsa për procedurat janë zhvilluar edhe konsultime juridike.
Dhe pikërisht aty do të matet serioziteti i projektit.
Nëse kritikon mungesën e meritokracisë, duhet të ndërtosh meritokraci.
Nëse kritikon partitë e kryetarëve, duhet të ndërtosh një parti ku kryetari është më i vogël se statuti.
Nëse kritikon përdorimin e diasporës, duhet t’i japësh diasporës përfaqësim real.
Nëse kritikon politikën e karrigeve, duhet të tregosh se je i gatshëm të punosh edhe pa karrige.
Berti Çoku tashmë ka bërë zgjedhjen e tij.
Ka lënë funksionet.
Por nuk thotë se ka lënë politikën, demokracinë apo angazhimin qytetar.
Prandaj fjalia e tij merr një peshë edhe më të madhe:
“Koha do të tregojë se kush ka punuar për parimet dhe kush ka punuar vetëm për postet.”
Dhe ndoshta pikërisht koha do të jetë edhe gjykatësi më i drejtë i këtij vendimi.
Sepse në politikë mund të shkruhen shumë deklarata.
Mund të ndërrohen shumë parti.
Mund të krijohen shumë logo.
Por në fund mbetet vetëm një pyetje:
Çfarë bëre kur nuk kishe më një post për të mbrojtur?
Për Berti Çokun, përgjigjja e kësaj pyetjeje fillon tani.

Përgatiti – për Window Media:
Koja Leonard: