26 SHTATORI NË MILANO:
KUR DIASPORA NUK PRANON MË TË JETË SPEKTATORE:
DHE VENDOS TË HYJË NË POLITIKË:

Ka ngjarje që në momentin kur ndodhin duken të vogla, por më pas historia u jep një peshë shumë më të madhe.
Ka edhe momente kur një pakënaqësi e grumbulluar për vite të tëra pushon së qeni thjesht ankesë dhe fillon të marrë formën e një organizimi politik.
Më 26 shtator, në Milano të Italisë, mund të jemi pikërisht përpara një momenti të tillë.
Nuk bëhet fjalë thjesht për një takim të shqiptarëve të diasporës.
Nuk bëhet fjalë vetëm për një tubim simbolik.
Nuk bëhet fjalë për një aktivitet ku njerëzit mblidhen, flasin dhe më pas shpërndahen.
Ajo që po merr formë është shumë më serioze:
Lindja e një partie të re politike, e krijuar nga njerëz të diasporës, me synimin për të hyrë realisht në jetën politike shqiptare dhe për të kërkuar përfaqësim aty ku për shumë vite diaspora është trajtuar më shumë si burim ekonomik dhe elektoral sesa si faktor politik.
Dhe nëse kjo nismë ndërtohet mbi parime të qarta, njerëz me integritet dhe një program serioz, ajo meriton jo vetëm vëmendje, por edhe mbështetje.
Sepse Shqipëria ka nevojë për alternativa.
Ka nevojë për qarkullim të elitave.
Ka nevojë për njerëz që vijnë nga jashtë rrethit të ngushtë të politikës tradicionale.
Ka nevojë për profesionistë që nuk e kanë njohur politikën si profesion jetese.
Ka nevojë për njerëz që kanë punuar, kanë sakrifikuar, kanë jetuar në shoqëri të tjera dhe kanë parë se shteti mund të funksionojë ndryshe.
Dhe pikërisht diaspora mund të sjellë këtë kapital.

NJË PARTI QË LIND NGA NJË REALITET I VËRTETË:
JO NGA LABORATORËT E TIRANËS:

Për shumë vite politika shqiptare ka prodhuar parti të reja që në të vërtetë kanë qenë riciklime të së vjetrës.
Një politikan largohet nga një forcë politike.
Krijon një tjetër.
Një grup deputetësh ndahet.
Formon një lëvizje.
Një ish-ministër zhgënjehet nga partia e tij.
Hap një parti të re.
Në fund, gjithçka rrotullohet brenda të njëjtit rreth.
Të njëjtët njerëz.
Të njëjtat emra.
Të njëjtat mentalitete.
Të njëjtat pazare.
Të njëjtat metoda.
Ndryshon logoja, por jo mënyra e të bërit politikë.
Kjo është arsyeja pse një projekt që lind në diasporë ka një avantazh të rëndësishëm që në origjinë.
Ai nuk lind domosdoshmërisht nga përplasja e dy politikanëve.
Nuk lind nga humbja e një posti.
Nuk lind nga fakti se dikush mbeti jashtë listës për deputet.
Lind nga një ndjenjë shumë më e gjerë:
Se një pjesë e madhe e shqiptarëve që jetojnë jashtë vendit nuk ndihen të përfaqësuar politikisht në përpjesëtim me kontributin që kanë dhënë për Shqipërinë.
Ky është një themel politik shumë më serioz sesa një konflikt personal.
DIASPORA KA MBAJTUR MBI SHPATULLA SHUMË MË TEPËR SE SA ËSHTË PRANUAR

Për dekada me radhë,
diaspora shqiptare ka qenë një nga shtyllat më të rëndësishme të mbijetesës ekonomike të familjeve shqiptare.
Sa familje kanë jetuar falë parave të dërguara nga Italia, Gjermania, Zvicra, Britania, SHBA apo Greqia?
Sa shtëpi janë ndërtuar me para emigrantësh?
Sa fëmijë janë shkolluar nga prindër apo vëllezër që punonin jashtë?
Sa biznese janë hapur me kursimet e emigracionit?
Sa familje kanë paguar ilaçe, operacione, universitete dhe borxhe falë njerëzve të tyre jashtë vendit?
Këto nuk janë detaje.
Janë pjesë e historisë ekonomike dhe sociale të Shqipërisë.
Emigranti shqiptar ka qenë për vite me radhë një lloj “institucioni paralel” i familjes shqiptare.
Kur shteti nuk arrinte dot te qytetari, shpesh arrinte emigranti.
Kur pensioni nuk mjaftonte, vinte ndihma nga jashtë.
Kur duhej një operacion, telefonata bëhej te djali në Itali ose vajza në Gjermani.
Kur duhej ngritur një shtëpi, paratë vinin nga puna e emigracionit.
Kjo është një sakrificë që politika shqiptare e ka përmendur shpesh në fjalime, por shumë më rrallë e ka kthyer në përfaqësim real.
Dhe pikërisht këtu fillon kuptimi i një partie të diasporës.
Nëse diaspora ka mbajtur kaq gjatë një pjesë të barrës ekonomike të vendit, pse duhet të mbetet gjithmonë në periferi të vendimmarrjes?
Nëse shqiptarët jashtë vendit kanë kontribuar me dekada, pse zëri i tyre duhet të dëgjohet vetëm kur afrohen zgjedhjet?
Nëse prej tyre kërkohet vota, investimi dhe patriotizmi:
Atëherë është krejtësisht legjitime që ata të kërkojnë edhe përfaqësim politik.

NGA “NA DËGJONI” TE “DO TË PËRFAQËSOHEMI VETË”

Kjo është ndoshta pika më e rëndësishme e asaj që mund të nisë më 26 shtator 2026 në Milano.
Për shumë vite diaspora ka kërkuar:
Na dëgjoni.
Na përfshini.
Na respektoni.
Na jepni hapësirë.
Na përfaqësoni.
Por një ditë vjen edhe pyetja tjetër:
Po sikur të mos presim më që dikush tjetër të na përfaqësojë?
Po sikur diaspora të ndërtojë vetë instrumentin e saj politik?
Po sikur ajo të mos jetë më thjesht objekt i fushatave elektorale:
Por subjekt politik?
Po sikur ajo të mos presë më ftesë nga partitë ekzistuese:
Por të krijojë ofertën e saj?
Ky është një ndryshim i madh në psikologjinë politike të diasporës.
Nga pritja te veprimi.
Nga mbështetja te konkurrenca.
Nga komenti te vendimmarrja.
Nga votuesi te kandidati.
Nga periferia politike te pretendimi për të hyrë në qendër.
Dhe kjo është diçka që politika tradicionale shqiptare duhet ta marrë seriozisht.

PSE MILANO?

Milano nuk është thjesht një qytet europian.
Për shqiptarët, Italia është një nga vendet simbol të emigracionit pas viteve ’90.
Atje kanë mbërritur breza të tërë shqiptarësh.
Shumë prej tyre filluan nga zero.
Punuan në ndërtim.
Në fabrika.
Në restorante.
Në shërbime.
Më pas ngritën biznese.
U arsimuan.
U bënë profesionistë.
Krijuan familje.
Fëmijët e tyre sot janë mjekë, juristë, inxhinierë, sipërmarrës, pedagogë, artistë dhe specialistë në fusha të ndryshme.
Milano është një nga qytetet ku kjo histori e transformimit të emigrantit shqiptar shihet qartë.
Prandaj ka një simbolikë të fortë që pikërisht aty të tentohet lindja e një partie të re politike.
Në një qytet ku shumë shqiptarë kanë mësuar se suksesi nuk fitohet me militantizëm, por me punë.
Ku kanë mësuar se institucioni duhet të funksionojë.
Ku kanë mësuar se administrata nuk është pronë e një partie.
Ku kanë parë se politikani është i përkohshëm, ndërsa shteti vazhdon.
Nëse një pjesë e këtyre përvojave mund të sillet në kulturën politike shqiptare, atëherë ky projekt ka një potencial të rëndësishëm.

NJË PARTI E LINDUR NGA DIASPORA:
MUND TË SJELLË NJË MENTALITET TJETËR:

Për shumë shqiptarë të diasporës, korrupsioni nuk është thjesht një temë televizive.
Është pikërisht një prej arsyeve pse shumë prej tyre u larguan nga Shqipëria.
Mungesa e meritokracisë.
Mungesa e mundësive.
Mungesa e besimit te institucionet.
Politizimi i administratës.
Mungesa e drejtësisë.
Pabarazia përpara ligjit.
Pamundësia për të ndërtuar një jetë mbi aftësinë dhe punën.
Këto janë arsye konkrete që kanë shtyrë shumë shqiptarë drejt emigracionit.
Prandaj një forcë e lindur nga diaspora ka një detyrim moral shumë më të madh.
Ajo nuk mund t’i kopjojë këto vese.
Nuk mund të krijojë një tjetër parti ku gjithçka vendos kryetari.
Nuk mund të krijojë një tjetër rreth militantësh që pret poste.
Nuk mund të bëhet një tjetër derë ku hyjnë oportunistët që sot janë me njërën parti dhe nesër me tjetrën.
Nëse dëshiron të jetë vërtet alternative, duhet të ndërtojë standardin që kërkon për Shqipërinë fillimisht brenda vetes.
Dhe kjo është arsyeja pse një parti e diasporës mund të jetë një laborator interesant politik.

SHQIPËRIA KA NEVOJË PËR NJERËZ QË NUK I DETYROHEN POLITIKËS:

Një nga problemet më të mëdha të politikës shqiptare është vartësia.
Shumë njerëz hyjnë në politikë pasi karriera e tyre është ndërtuar nga partia.
Partia u ka dhënë punë.
Post.
Mandat.
Pozicion.
Dhe më pas ata ia detyrojnë gjithçka strukturës politike.
Kjo krijon një klasë njerëzish që e kanë të vështirë t’i thonë “jo” liderit.
Diaspora mund të ketë një avantazh këtu.
Shumë prej njerëzve të saj janë ekonomikisht të pavarur nga politika shqiptare.
Kanë punën e tyre.
Biznesin.
Profesionin.
Jetën e ndërtuar jashtë.
Nuk i kanë borxh një ministri.
Nuk i kanë borxh një kryetari bashkie.
Nuk presin një vend pune në administratë.
Dhe pikërisht kjo pavarësi ekonomike mund të prodhojë edhe më shumë pavarësi politike.
Një njeri që nuk varet nga politika është më i lirë t’i thotë politikës të vërtetën.
Kjo mund të jetë një prej forcave më të mëdha të këtij projekti.

POLITIKA SHQIPTARE KA NEVOJË PËR GJAK TË RI:

Duhet thënë troç:
Shqipëria nuk mund të jetojë pafundësisht me të njëjtat fytyra politike.
Me të njëjtat konflikte.
Me të njëjtat narrativa.
Me të njëjtat akuza.
Me të njëjtat ndarje.
Një demokraci ka nevojë për qarkullim.
Ka nevojë për alternativa.
Ka nevojë që qytetari të ketë mundësi të reja zgjedhjeje.
Nëse një parti e re arrin të sjellë profesionistë nga diaspora, njerëz që nuk kanë qenë pjesë e korrupsionit, njerëz që kanë ndërtuar jetën e tyre me punë dhe që hyjnë në politikë jo për t’u pasuruar por për të kontribuar:
Atëherë kjo duhet parë pozitivisht.
Madje duhet inkurajuar.
Sepse politika nuk duhet të jetë klub i mbyllur.
Nuk duhet të ketë pronarë të përhershëm.
Nuk duhet të ketë zona të rezervuara.
Demokracia është konkurrencë.
Sa më shumë oferta serioze të ketë, aq më shumë detyrohen edhe partitë e vjetra të përmirësohen.

NJË PARTI E DIASPORËS MUND TË BËHET PARTI E SHQIPTARËVE:

Këtu qëndron edhe potenciali më i madh.
Një parti e lindur nga diaspora nuk duhet të mbetet vetëm parti e emigrantëve.
Ajo mund të kthehet në një forcë që bashkon dy realitete:
Shqiptarin jashtë vendit dhe shqiptarin brenda vendit.
Sepse problemet e tyre janë më të lidhura sesa duket.
Emigranti kërkon siguri për pronën e tij në Shqipëri.
Qytetari brenda vendit kërkon siguri juridike.
Emigranti kërkon kushte për të investuar.
Sipërmarrësi brenda Shqipërisë kërkon të njëjtën gjë.
Emigranti kërkon shtet që funksionon.
Edhe qytetari që jeton në Shqipëri kërkon të njëjtën gjë.
Emigranti kërkon administratë pa korrupsion.
Po këtë kërkon edhe ai që jeton në Tiranë, Shkodër, Kukës, Korçë apo Vlorë.
Prandaj një program i mirë nuk duhet ta ndajë diasporën nga vendi.
Duhet t’i bashkojë.

NJË FORCË QË MUND TË GODASË:
PIKËRISHT ATY KU POLITIKA E VJETËR ËSHTË MË E DOBËT:

Politika tradicionale shqiptare ka një dobësi të madhe:
Mungesën e besimit.
Njerëzit mund t’i votojnë partitë ekzistuese, por kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se besojnë tek to.
Shumë votojnë nga frika e alternativës tjetër.
Nga interesi.
Nga lidhja historike.
Nga puna.
Nga presioni.
Nga mungesa e një zgjedhjeje tjetër bindëse.
Këtu mund të hyjë një forcë e re.
Nëse ajo ndërton besim.
Nëse nuk hyn në gjuhën e baltës.
Nëse nuk bëhet kopje e ekstremizmit politik.
Nëse nuk premton mrekulli.
Nëse flet me qytetarin në mënyrë serioze.
Nëse sjell njerëz të pastër.
Atëherë ajo mund të prekë pikërisht elektoratin më të madh dhe më pak të përfaqësuar:
Shqiptarët e zhgënjyer.
Dhe ky është një elektorat shumë më i madh sesa mund të duket.

26 SHTATORI 2026 MUND TË SHËNOJË NJË KTHESË:

Prandaj data 26 shtator në Milano nuk duhet trajtuar si një aktivitet rutinë. Mund të jetë fillimi i një procesi politik me rëndësi.
Një ditë ku diaspora nuk mblidhet vetëm për të festuar identitetin e saj.
Por për të ndërtuar një instrument politik.
Një ditë ku mund të thuhet:
Nuk do të presim më vetëm që partitë e Tiranës të vijnë te ne për vota.
Do të ndërtojmë edhe ne ofertën tonë.
Ky është një ndryshim thelbësor.
Për vite të tëra politika ka shkuar te diaspora.
Tani diaspora mund të vendosë të hyjë vetë në politikë.

KJO NUK DUHET PARË SI KËRCËNIM:
POR SI SHËNDET DEMOKRATIK:

Partitë e vjetra mund ta shohin lindjen e një force të re si kërcënim.
Por nga këndvështrimi demokratik, ajo duhet parë ndryshe.
Një demokraci e gjallë ka nevojë për konkurrencë.
Partitë duhet të sfidohen.
Duhet të detyrohen të japin llogari.
Duhet të kenë frikë se votuesi mund të largohet.
Nëse një forcë e re i detyron partitë ekzistuese të hapen më shumë ndaj diasporës, të vendosin kandidatë më të mirë, të jenë më transparente dhe të ofrojnë politika më serioze:
Atëherë edhe pa fituar pushtetin ajo mund të ketë prodhuar një efekt pozitiv.
Kjo është demokracia.
Konkurrenca e detyron sistemin të përmirësohet.

DIASPORA NUK DUHET TË KËRKOJË LEJE PËR TË HYRË NË POLITIKË:

Edhe një argument tjetër duhet thënë qartë.
Askush nuk duhet t’i thotë diasporës:
“Ju jetoni jashtë, çfarë kërkoni në politikën shqiptare?”
Ky është një argument i padrejtë.
Shqiptarët e diasporës janë të lidhur me Shqipërinë në mijëra mënyra.
Kanë familje.
Prona.
Investime.
Prindër.
Fëmijë.
Histori.
Identitet.
Dhe në gjitha rastet edhe shtetësi e të drejtë vote.
Prandaj kanë çdo të drejtë morale dhe politike të kërkojnë përfaqësim.
Të jetosh jashtë vendit nuk të heq shqiptarinë.
Përkundrazi, shpesh të jep edhe një perspektivë tjetër mbi vendin.

SFIDA ËSHTË E MADHE:
POR POTENCIALI ËSHTË EDHE MË I MADH:

Sigurisht, krijimi i një partie të re nuk është i lehtë.
Do të ketë sulme.
Do të ketë akuza.
Do të ketë tentativa për përçarje.
Do të ketë njerëz që do të përpiqen të hyjnë për interesa personale.
Do të ketë skeptikë.
Do të ketë edhe gabime.
Por një projekt nuk duhet gjykuar vetëm nga vështirësitë që e presin.
Duhet gjykuar edhe nga nevoja që e ka prodhuar.
Dhe nevoja për një përfaqësim të ri politik është reale.
Prandaj kjo parti duhet të ketë guximin të ecë.
Por edhe maturinë të mos humbasë qëllimin.

DUHET NJË PARTI QË TË MOS KETË PRONAR:

Nëse do të ketë një ndryshim të vërtetë, ai duhet të nisë nga kjo pikë.
Partia nuk duhet të jetë pronë e një personi.
As e një familjeje.
As e një grupi biznesi.
As e një rrethi miqsh.
Duhet të jetë institucion.
Kryetari duhet të jetë i zëvendësueshëm.
Strukturat duhet të votojnë.
Financat duhet të publikohen.
Vendimmarrja duhet të dokumentohet.
Kandidatët duhet të zgjidhen mbi meritë.
Ky do të ishte revolucioni më i madh.
Jo një fjalim kundër sistemit.
Por ndërtimi i një partie që funksionon ndryshe nga sistemi.

PARTIA E RE DUHET TË BËHET URË MES DIASPORËS DHE SHQIPËRISË:

Një nga misionet më të mëdha të saj duhet të jetë pikërisht bashkimi i potencialit të shqiptarëve në botë me nevojat e Shqipërisë.
Mjekët shqiptarë jashtë vendit.
Inxhinierët.
Ekspertët e teknologjisë.
Pedagogët.
Sipërmarrësit.
Juristët.
Ekonomistët.
Punëtorët e kualifikuar.
Të gjithë këta njerëz mund të sjellin dije.
Jo domosdoshmërisht duke u kthyer përfundimisht në Shqipëri.
Por duke kontribuar.
Duke ndërtuar politika.
Duke sjellë modele.
Duke krijuar rrjete.
Duke hapur tregje.
Duke promovuar investime.
Ky është potencial real.
Një parti e diasporës mund ta kthejë këtë potencial nga energji e shpërndarë në forcë të organizuar.

KJO MUND TË JETË SHANSA QË DIASPORA TË MOS JETË MË VETËM STATISTIKË:

Për vite me radhë kemi dëgjuar fjalë të mëdha për diasporën.
“Pasuri kombëtare.”
“Ambasadore e Shqipërisë.”
“Ura me botën.”
Por këto fjalë nuk mjaftojnë.
Nëse diaspora është pasuri kombëtare, duhet të ketë hapësirë reale.
Nëse është urë me botën, duhet të jetë pjesë e vendimmarrjes.
Nëse është aset kombëtar, duhet trajtuar si i tillë.
Dhe ndoshta lindja e një partie është pikërisht reagimi më i fortë ndaj viteve të retorikës pa përfaqësim.

26 SHTATORI 2026 NË MILANO:
MUND TË HYJË NË HISTORI:

Askush nuk mund ta dijë sot se sa e madhe do të bëhet kjo forcë.
Nuk mund të dihet sa vota do të marrë.
Nuk mund të dihet sa shpejt do të ndërtojë struktura.
Por çdo lëvizje politike e madhe ka pasur dikur një ditë të parë.
Një sallë të parë.
Një grup të parë njerëzish.
Një deklaratë të parë.
Një ide që në fillim është dukur e vogël.
Prandaj 26 shtatori duhet parë pikërisht si një pikënisje.
Nëse aty lind një parti që mbetet besnike ndaj parimeve të saj, ajo mund të ketë një rol serioz në të ardhmen.

NGA MILANO MUND TË VIJË NJË MESAZH QË TIRANA NUK MUND TA INJOROJË:

Mesazhi do të jetë i thjeshtë:
Diaspora nuk është më vetëm spektatore.
Nuk është më vetëm financuese.
Nuk është më vetëm rezervuar votash.
Nuk është më vetëm audiencë e fushatave.
Po kërkon të bëhet aktore politike.
Dhe ky është një zhvillim që politika shqiptare do të duhet ta marrë seriozisht.
Sepse një diasporë e organizuar ka financa.
Ka dije.
Ka kontakte.
Ka njerëz.
Ka media.
Ka mundësi mobilizimi.
Dhe mbi të gjitha ka një armë që politika tradicionale e ka gjithnjë e më pak:
Besueshmërinë e njerëzve që kanë ndërtuar jetën jashtë sistemit shqiptar.

NËSE KJO PARTI ARRIN TË MBAJË TË PASTËR ORIGJINËN E SAJ:
MUND TË BËHET NJË FORCË E RËNDËSISHME:

Ky është edhe kushti kryesor.
Mos u kapni nga njerëzit që kërkojnë poste.
Mos u ktheni në strehë të politikanëve të konsumuar.
Mos ricikloni figurat që kanë kaluar në katër parti.
Mos lejoni që biznesi i errët të blejë ndikim.
Mos lejoni që kryetari të bëhet i gjithëfuqishëm.
Ruani pikërisht atë që ju bën të ndryshëm.
Njerëzit.
Pavarësinë.
Diasporën.
Eksperiencën.
Integritetin.
Nëse këto ruhen, kjo parti mund të ketë një shans real.

SHQIPËRIA KA NEVOJË PËR SHPRESË TË RE:
JO PËR NJË SIGËL TË RE:

Në fund, kjo është e gjithë çështja.
Askush nuk ka nevojë për një tjetër parti që të hyjë në tregun politik për të marrë disa mandate dhe për t’i tregtuar më pas.
Por nëse lind një forcë që thotë:
Ne nuk vijmë për të zëvendësuar një elitë me një tjetër.
Vijmë për të ndryshuar mënyrën se si ndërtohet elita.
Nuk vijmë për të marrë pjesën tonë nga sistemi.
Vijmë për ta bërë sistemin më të drejtë.
Nuk vijmë për të kërkuar privilegje për diasporën.
Vijmë për ta bashkuar diasporën me Shqipërinë.
Atëherë kemi diçka që meriton mbështetje.

26 SHTATORI NUK ËSHTË VETËM LINDJA E NJË PARTIE – MUND TË JETË LINDJA E NJË MENTALITETI TË RI:

Kjo është arsyeja pse Milanoja mund të marrë një rëndësi të veçantë.
Sepse atje mund të lindë një parti.
Por sfida shumë më e madhe është që të lindë një kulturë tjetër politike.
Një kulturë ku njerëzit nuk e shohin politikën si profesion.
Ku partia nuk është vend pune.
Ku mandati nuk është pronë.
Ku vota nuk blihet.
Ku qytetari nuk trajtohet si klient.
Ku kundërshtari nuk trajtohet si armik.
Ku integriteti është më i rëndësishëm se numrat.
Nëse kjo frymë del nga Milano, atëherë lindja e kësaj partie do të ketë rëndësi përtej vetë diasporës.
Do të ketë rëndësi për Shqipërinë.

NJË MESAZH I FUNDIT:

Më 26 shtator, në Milano, shqiptarët që kanë ndërtuar jetën e tyre larg atdheut mund të bëjnë një nga hapat më të rëndësishëm politikë të viteve të fundit:
Të mos kërkojnë më vetëm respekt nga politika.
Por të hyjnë dhe ta ndryshojnë atë.
Të mos kërkojnë më vetëm përfaqësues.
Por të ndërtojnë përfaqësimin e tyre.
Të mos kërkojnë më vetëm që Shqipëria t’i dëgjojë.
Por të krijojnë zërin politik që nuk mund të injorohet.
Kjo është arsyeja pse kjo nismë meriton mbështetje.
Jo sepse çdo gjë e re është domosdoshmërisht e mirë.
Por sepse Shqipëria ka nevojë që dyert e politikës të hapen.
Ka nevojë për konkurrencë.
Ka nevojë për profesionistë.
Ka nevojë për shqiptarët që kanë parë botën dhe duan të sjellin më të mirën prej saj në vendin e tyre.
Dhe mbi të gjitha, Shqipëria ka nevojë që diaspora të mos shihet më si një pjesë e largët e kombit.
Diaspora është pjesë e Shqipërisë.
Dhe nëse më 26 shtator ajo vendos të organizohet politikisht, askush nuk duhet të habitet.
Sepse pas dekadash sakrifice, kontributi dhe pritjeje, një pjesë e saj po thotë:
Mjaft na përfaqësuat pa na pyetur.
Tani duam të marrim vetë përgjegjësi.
Nga Milano mund të lindë një parti.
Por nëse projekti ndërtohet me ndershmëri, vizion dhe kurajë, mund të lindë diçka edhe më e madhe:
Një forcë që ua kthen shqiptarëve bindjen se politika nuk është pronë e askujt dhe se ndryshimi mund të vijë edhe nga ata që për vite me radhë kanë qenë larg Shqipërisë, por kurrë larg saj me zemër.
26 Shtatori në Milano mund të jetë dita kur diaspora shqiptare nuk troket më në derën e politikës.
Ajo vendos ta hapë vetë atë derë.

Përgatiti:
Koja Leonard: