Mga fushat e futbollit tek koridorët e SPAK! Igli Tare duket se është në telashe:

Ka emra që koha nuk i fshin lehtë. Emra që ndërtohen me vite, me sakrificë, me djersë dhe me fitore. Për shqiptarët, Igli Tare ishte një prej tyre. Një djalë nga Shqipëria që doli përtej kufijve të vendit të vogël dhe e çoi emrin shqiptar në zemër të futbollit italian. Për vite me radhë, ai ishte një nga ata njerëz që shqiptarët i shihnin në ekran dhe thoshin me krenari: “Ky është i yni.”

Tare nuk mbeti vetëm një futbollist. Ai u shndërrua në një figurë të rëndësishme të futbollit italian, deri aty sa të merrte përgjegjësi drejtuese te Lazio dhe të bëhej një emër i njohur në botën e futbollit europian. Ishte një histori suksesi që dukej sikur po shkruhej me bojë të artë. Por, siç ndodh shpesh në Shqipëri, rrugëtimi nga lavdia te pushteti mund të jetë një rrugë me shumë kthesa dhe me shumë gropa.

Sot, emri i Igli Tares shfaqet në një histori që nuk ka më aromën e stadiumit, por hijen e korridoreve të drejtësisë. SPAK ka thelluar hetimet ndaj Belinda Ballukut dhe, sipas akuzës së prokurorisë, në këtë dosje është përfshirë edhe ish-futbollisti shqiptar, në lidhje me një vilë në kompleksin “Green Coast”, në Palasë.

Sipas SPAK, Balluku dyshohet se kishte pronësinë faktike të kësaj pasurie, ndërsa vila ishte mbajtur e fshehur pas një serie veprimesh që prokuroria i konsideron fiktive. Në këtë histori shfaqet emri i Tares, fillimisht përmes një kontrate sipërmarrjeje prej 250 mijë eurosh dhe më pas përmes një kontrate shitjeje të vitit 2025, përmes së cilës prona është regjistruar në emër të tij. Prokuroria e dyshon Taren për “Pastrimin e produkteve të veprës penale ose të veprimtarisë kriminale”, në bashkëpunim dhe më shumë se një herë.

Por pas shifrave, kontratave dhe dokumenteve fshihet një pyetje shumë më e madhe: si mund të kalojë një njeri nga krenaria e shqiptarëve në botë te një histori që e vendos emrin e tij pranë pushtetit, tenderëve dhe dyshimeve për korrupsion?

Sepse paratë janë si një lumë i fuqishëm. Kur i kontrollon, mund të të çojnë larg. Por kur të marrin përpara, mund të të rrëzojnë edhe nga maja më e lartë. Dhe politika shqiptare, në këtë drejtim, ka qenë shpesh një lumë që ka marrë me vete shumë njerëz.

Igli Tare kishte një emër që nuk kishte nevojë për politikën. Kishte ndërtuar një karrierë në një nga skenat më të mëdha të futbollit europian. Kishte fituar respekt me punën e tij dhe kishte arritur një pozicion ku shqiptarët do të donin ta shihnin veten.

Prandaj, nëse dyshimet e SPAK-ut do të provohen në gjykatë, zhgënjimi nuk do të jetë vetëm juridik. Do të jetë edhe moral. Sepse kur një ikonë bie, nuk bie vetëm njeriu; bie edhe piedestali mbi të cilin e kanë vendosur admiruesit e tij.

Dhe këtu qëndron tragjedia e kësaj historie. Një njeri që dikur përfaqësonte suksesin shqiptar në Europë, sot rrezikon të mbetet në kujtesën publike jo vetëm për atë që bëri në futboll, por edhe për atë që dyshohet se ka bërë në orbitën e pushtetit.

Futbolli i dha Tares krahë. Politika, nëse këto dyshime provohen, mund t’ia lidhë ato me zinxhirë.

Nga stadiumet e Italisë te vila e Palasës është një rrugë që askush nuk do ta kishte imagjinuar për një legjendë. Është si të shohësh një statujë që për vite ka qëndruar në shesh dhe papritur të kuptosh se piedestali i saj është çarë.

Dhe pyetja mbetet aty, e rëndë si një gur: a mund të humbasë një njeri gjithçka që ndërtoi në dekada, vetëm sepse nuk arriti t’i thoshte “jo” tundimit të parave dhe pushtetit?

Koha dhe drejtësia do ta japin përgjigjen.

Por një gjë është e pamohueshme: për shqiptarët që dikur e shihnin Igli Taren si një nga ambasadorët më të mirë të Shqipërisë në botë, kjo histori është një kujtesë e hidhur se sa shpejt mund të ndryshojë drita e një emri.

Nga duartrokitjet e stadiumeve te heshtja e dosjeve të SPAK-ut. Nga krenaria te dyshimi. Nga maja e futbollit te lumi i politikës.

Dhe në fund mbetet ajo që njeriu merr me vete kur fiket drita e kësaj bote. Igli Tare, një ditë, nuk do të marrë me vete vilat e askujt, as paratë e Belinda Ballukut dhe as pasuritë që politika mund të ketë sjellë pranë tij. Do të marrë vetëm emrin e vet. Dhe nëse këto dyshime do të provohen, atëherë dhimbja më e madhe nuk do të jetë humbja e parave, por njolla mbi një emër për të cilin shqiptarët u deshën vite të tëra të krenoheshin. Sepse paratë mbeten pas, vilat mbeten pas, pushteti mbetet pas; njeriu ikën, por emri i tij ecën pas tij si hija. Dhe askush nuk do të donte që një legjendë të largohej nga kjo botë duke marrë me vete turpin e një emri që dikur ishte krenari.

Shkruan Almer Toska: