Autor: Lirim Gashi

Le të më përgjigjet dikush, qetë dhe shtruar, si një njeri që ende beson te arsyeja e shëndoshë:

Si mundet, për Zotin, Albini i gjorë t’u ndihmojë Hashim Thaçit, Jakup Krasniqit, Kadri Veselit dhe Rexhep Selimit, kur pikërisht ato dy parti opozitare që pretendojnë se e kanë patentën, certifikatën dhe madje edhe ADN-në e UÇK-së, sapo kanë vendosur, me kokëfortësinë më absurde të mundshme, t’i sabotojnë mbledhjet e Kuvendit të Kosovës?

Dhe jo për ndonjë çështje madhore me rëndësi historike.

Jo për fatin e Republikës.

Jo për ndonjë problem ekzistencial të shtetit.

Por për interesa egoiste të natyrës materiale dhe politike, të cilat, sipas akuzave të kritikëve të tyre, lidhen veçanërisht ngushtë me mbrojtjen e pasurive të fituara në mënyrë të paligjshme.

Pra, kemi arritur në një situatë vërtet madhështore:

Njerëz që pretendojnë se e kanë ADN-në e UÇK-së në gjak, tani po e keqpërdorin pikërisht atë ADN për ta bllokuar parlamentin e shtetit të tyre.

Po ta kishte biologjia politike laboratorin e vet, ky do të ishte pa dyshim një rast ideal për çmimin Nobel.

Por kjo nuk mjafton.

Pastaj vjen edhe një pyetje tjetër, edhe më e thjeshtë:

Si mundet, për Zotin, Albini i gjorë t’u ndihmojë njerëzve që sapo janë shpallur fajtorë për krime ndaj shqiptarëve, kur vetë opozita e Kosovës ia ka dorëzuar timonin politik një grupi figurash mediatike që prej vitesh e kanë shndërruar gazetarinë në megafon të narrativave politike të Serbisë?

Këtë kor të madh editorial e dirigjojnë Berat Buzhala, Lirim Mehmetaj, Adriatik Kelmendi, Azdren Shala, Halil Matoshi, Vehbi Kajtazi, Parim Olluri, Valon Syla dhe shumë të tjerë si ata.

Një orkestër e tërë.

Vetëm dirigjenti Baton Haxhiu mungon.

Ose ndoshta nuk mungon fare.

Ndoshta thjesht del më rrallë në skenë.

Dhe kur një opozitë fillon të marrë frymë me mushkëritë e kësaj pjese të medias, atëherë, pas njëfarë kohe, është krejt e natyrshme që të mos ketë më nevojë as për program politik.

Mjafton një telekomandë.

Shtyp një buton – del Kurti.

Shtyp tjetrin – Kurti është fajtor.

Shtyp të tretin – dhe, për çdo rast, del përsëri Kurti.

Kështu, edhe frigoriferi i prishur i një familjeje në Prizren mund të shpjegohet si pasojë e politikës së Kurtit.

Frigoriferi nuk ftoh – Kurti.

Televizori nuk punon – Kurti.

Opozita nuk shkon në Kuvend – prapë Kurti.

Dhe nëse dikush pyet pse opozita nuk shkon në Kuvend, përgjigjja është tashmë gati:

— Sepse Kurti nuk po na lejon.

Kjo tashmë është kthyer në industri.

FABRIKA E NARRATIVAVE

Në këtë histori, një rol të veçantë luan “Klan Kosova”.

Qarkullojnë pretendime serioze për mënyrën se si pronari i tij ka krijuar një pasuri kaq të madhe.

Po ashtu qarkullojnë pretendime serioze për marrëdhëniet e tij të afërta financiare, biznesore, mediatike dhe politike me qarqe të fuqishme në Serbi.

Nëse pretendime të tilla ekzistojnë, ato duhet të vërtetohen me dokumente dhe fakte të verifikueshme.

Unë dua dhe shpresoj që kjo të ndodhë sa më shpejt.

Sepse atëherë publikut nuk do t’i duhet më as imagjinata ime, as imagjinata e askujt tjetër.

Do t’i kemi dokumentet.

Dhe dokumentet kanë një të metë të tmerrshme për propagandën:

Nuk qeshin.

Nuk emocionohen.

Dhe nuk votojnë.

Ato thjesht flasin vetë.

Nëse vërtetohen lidhjet financiare, biznesore, mediatike apo politike të pronarit të “Klan Kosovës”, të cilat cenojnë rëndë interesin publik të Kosovës, atëherë do ta kuptojmë më mirë edhe mekanizmin përmes të cilit interesat e Serbisë kanë depërtuar në hapësirën tonë publike.

Sidomos nëse, sipas pretendimeve të tilla, këto interesa ushqehen nga një lloj propagande hibride e shumë gazetarëve dhe analistëve që janë shndërruar në njëfarë lloj maskotash paraolimpike serbe të ekranit politik shqiptar.

Sepse çdo mbrëmje vrapojnë me të njëjtin flamur, pengohen te i njëjti kundërshtar dhe, krejt rastësisht, arrijnë gjithmonë te i njëjti përfundim.

Në këtë pikë, satira fillon të duket pothuajse e tepërt.

Realiteti vetë po ia zë vendin.

NGA EKRANI NË KUVEND

Por problemi nuk qëndron vetëm te media.

Problemi fillon atëherë kur narrativat mediatike nuk kënaqen më vetëm duke e komentuar politikën, por fillojnë ta prodhojnë atë.

Kur një qytetari i përsëritet për vite me radhë se Albin Kurti është shkaku kryesor i pothuajse çdo problemi në Kosovë, një pjesë e opozitës e përvetëson këtë narrativë, e fut në strategjinë e vet politike dhe pastaj del në Kuvend për të na shpjeguar pse nuk mund të bëjë më politikë pa e poshtëruar Kurtin.

Kështu lind rrethi vicioz.

Media e prodhon narrativën.

Opozita e përvetëson.

Opozita e shndërron në politikë.

Politika prodhon konfliktin.

Konflikti kthehet te media si material.

Media e përdor konfliktin si dëshmi se narrativa e saj ka qenë e drejtë.

Dhe pastaj gjithçka fillon nga e para.

Narrativa bëhet strategji.

Strategjia bëhet konflikt.

Konflikti bëhet bllokadë.

Bllokada bëhet lajm.

Lajmi bëhet propagandë.

Dhe propaganda kthehet përsëri në narrativë.

Është një makinë që punon me karburantin e vet.

Nuk prodhon energji.

Prodhon vetëm tym.

“ALBIN SERBIA” DHE ETJA PËR NJË FAJTOR UNIVERSAL

Prej gjashtë vjetësh, një pjesë e këtij spektri politik dhe mediatik e paraqet Kurtin si armikun kryesor të popullit të Kosovës.

Disa madje e kanë pagëzuar me titullin surreal “Albin Serbia”.

Ky është një zbulim i madh shkencor.

Sepse, për herë të parë në histori, një njeri mund të jetë njëkohësisht kryeministër i Kosovës dhe, sipas disa prej kritikëve të tij, vetë Serbia.

Nëse vazhdojmë kështu, nesër mund të zbulojmë se ai është njëkohësisht edhe Beogradi, Moska, Brukseli dhe madje lagjja jonë e vjetër – të gjitha në një trup të vetëm.

Madje, Kurtin e bëjnë përgjegjës edhe për ekzistencën e Dhomave të Specializuara të Kosovës.

Edhe kjo është mjaft interesante.

Sepse, sipas kësaj logjike, nëse nesër zbulohet ndonjë institucion tjetër i themeluar shumë vite më parë, mjafton të kontrollojmë nëse Kurti ka qenë gjallë në atë kohë.

Nëse ka qenë – çështja e përgjegjësisë është zgjidhur.

Historia, në këtë version, nuk ka më kronologji.

Ka vetëm Kurtin.

DHE PASTAJ VIJNË DASMAT

Dhe tani vijmë te pjesa ime e preferuar.

Të njëjtët njerëz që flasin për shtetin, ligjin dhe demokracinë ftojnë disa prej këtyre megafonëve mediatikë në dasma, ahengje dhe gëzime familjare.

Sepse, me sa duket, demokracia fillon në Kuvend dhe përfundon te bakllavaja.

Në publik luftojnë.

Në studio akuzojnë.

Në rrjetet sociale shpallin fundin e Republikës.

Pastaj takohen në dasmë.

Përqafohen.

Fotografohen.

Qeshin.

Dhe për një çast të shkurtër harrojnë të gjithë se kush është tradhtar, kush është armik, kush është Serbia dhe kush është shpëtimtari i kombit.

Pastaj të hënën kthehen në televizor dhe fillojnë përsëri nga e para.

Sipas mendimit tim, pas gjithë kësaj fshihet sidomos frika se pushteti i Kurtit një ditë mund t’ua konfiskojë pasuritë e fituara në mënyrë të paligjshme.
Kjo është një akuzë serioze.

Dhe, si çdo akuzë serioze, duhet të mbështetet me prova.

Por pyetja politike mbetet:

Nëse dikush e ndërton mbrojtjen e privilegjeve të veta mbi bllokimin e institucioneve, çfarë është më e rëndësishme për të?

Shteti?

Apo pasuria?

KUSH E BLLOKON SHTETIN?

Dhe tani vijmë te pyetja që askush nuk e pëlqen:

Kush po e bllokon shtetin?

Sepse mediat nuk kanë nevojë ta mbyllin derën e Kuvendit me dry.

Mjafton ta bindin dikë që ta mbyllë.

Nuk kanë nevojë ta ndalojnë vetë një seancë.

Mjafton të krijojnë një atmosferë ku pjesëmarrja në të shihet si tradhti.

Nuk kanë nevojë ta rrëzojnë vetë një institucion.

Mjafton ta bindin qytetarin se institucioni është vetë problemi.

Dhe pikërisht këtu propaganda bëhet më e sofistikuar.

Ajo nuk thotë:

“Bllokoje shtetin!”

Ajo thotë:

“Po mbron demokracinë.”

Nuk thotë:

“Mos bashkëpuno!”

Thotë:

“Mos bëj kompromis me armikun.”

Nuk thotë:

“Mos e kryej detyrën institucionale!”

Thotë:

“Po i reziston diktaturës.”
Dhe kështu, një ditë, qytetari zgjohet dhe kupton se të gjithë po e mbrojnë demokracinë duke mos lejuar që demokracia të funksionojë.

Kjo është pika ku absurdi politik bëhet më i madh se vetë satira.

LABIRINTI

Prandaj, kur pyesim pse Kosova ecën me frenat e dorës të tërhequra, nuk mjafton të pyesim:

“Pse nuk funksionon shteti?”

Duhet të pyesim:

“Kush përfiton nga mosfunksionimi i tij?”

Dhe edhe një pyetje tjetër:

“Kush ua tregon politikanëve çdo mbrëmje se çfarë duhet të mendojnë për shtetin?”

Sepse një narrativë mediatike, në vetvete, nuk është vendim politik.

Por kur e njëjta narrativë përsëritet për vite me radhë, përvetësohet nga partitë, shndërrohet në strategji dhe pastaj përdoret për të justifikuar bllokimin e institucioneve, ajo nuk është më thjesht koment.

Ajo bëhet mekanizëm politik.

Atëherë media nuk është më vetëm pasqyrë e krizës.

Bëhet pjesë e krizës.

Dhe ndonjëherë bëhet edhe pjesë e mekanizmit që e mban krizën gjallë.

Prandaj, bllokada e sotme nuk ka lindur dje.

Rrënjët e saj janë shumë më të vjetra se konflikti i sotëm politik.

Themelet e saj institucionale janë hedhur vite më parë, në një sistem ku partitë, institucionet, interesat ekonomike, lidhjet familjare dhe marrëdhëniet politike kanë funksionuar shpesh si dhëmbë të së njëjtës rrotë.

Problemi është se rrota vazhdon të sillet.

Vetëm Kosova nuk përparon.

Dhe kur qytetari nuk e sheh më rrotën, por vetëm armikun që i shfaqet çdo mbrëmje në ekran, propaganda e ka kryer punën e saj.

Atëherë shteti nuk qeveriset më përmes debatit.

Nuk udhëhiqet më nga programet.

Nuk korrigjohet më përmes institucioneve.

Atë e drejtojnë narrativat.

Dhe nëse narrativat vazhdojnë të përcaktojnë se kush është armiku, kush është tradhtari, kush është fajtor dhe kush duhet të bllokohet, një ditë mund të zbulojmë paradoksin më të madh të Republikës:

Të gjithë thonë se po e shpëtojnë shtetin.

Ndërsa shteti vazhdon të presë që dikush ta shpëtojë.

highlights